In zijn algemeen kan ik me wel redelijk berusten in dingen die ik niet kan beïnvloeden. Dus tot nu toe heb ik redelijk rustig richting de dag van morgen geleefd.
Maar morgen is toch een bijzondere dag, morgen wordt met het maken van de CTscan een begin gemaakt met de behandeling. Ik weet morgen dan nog wel niets, maar het is wel een eerste noodzakelijke stap om er achter te komen wat er precies mis zit en hoe het kan worden behandeld.
Dus begin ik nu toch wel een knoop in mijn buik te krijgen. Ik slenter wat rond in het huis, ga zo mijn eten maken en probeer maar zo laat mogelijk naar bed te gaan.
Morgen gaat het beginnen

De steken in mijn rug hebben me toch een slechte nacht bezorgd. Pas in de loop van de dag werd het allemaal wat beter, zodat ik vannacht wel beter zal slapen.
Als goedmakertje kwam Cees even aankloppen om te vertellen dat er een zeer geïnteresseerde klant was voor mijn Triumph. Hij zou vanmiddag terug komen, als ie nog steeds mijn motor wilde kopen.
Wel hij vond hem kennelijk de moeite waard, want vanmiddag, na een korte proefrit heeft hij de Triumph van me verkocht.
Ik ben best wel blij dat ik er af ben, en hij mag blij zijn met een fantastische motor.

Weer een tijdperk afgesloten.

Vandaag was een dag om maar snel te vergeten. In verband met de scan maandag, moest ik vandaag met een van mijn medicijnen stoppen. Dit is een pil die de lever vertelt wat minder suikers te produceren. Kennelijk is de lever na enkele jaren gewend aan die pil en gaf die dat vandaag aan door flink pijn te gaan doen. In combinatie met een kriebelhoest is dat niet lekker.
Gevolg is dat ik een groot deel van de dag krom lopend met een hand op mijn rug heb doorgebracht.
Inmiddels lijkt de ontwenning wat gas terug te nemen, zodat ik hopelijk goed kan slapen en morgen verlost zal zijn van die pijn.
Kut zooi.

Het was vandaag een vrije dag.
Een dag waarin ik wat kon uitslapen - en dat kan ik tegenwoordig goed gebruiken.
Een dag de tijd om de benedenverdieping te stofzuigen - en dat kon ik goed gebruiken.
Een dag waarin ik ook tijd had om alles wat er nu gebeurd en mogelijk gaat gebeuren te overdenken - en dan kon ik niet zo goed gebruiken. Ik blijf maar liever bezig, ik blijf maar liever afgeleid. Maar hoelang ik dat vol hou weet ik niet. Hopelijk komt er snel duidelijkheid en een behandelplan en kan ik snel weer een rondje polder lopen.
Voorlopig maar even afleiding zoeken.

Het was intensieve, maar gelukkig korte werkweek. Het doet goed dat veel collega's geïnteresseerd zijn in wat mij aan het overkomen is, keerzijde is dat je een keer of tien per dag je verhaal moet vertellen, een verhaal waarvan ik een vermoeden heb over het plot, maar wat is theorie nog alle kanten op kan.
Het werken gaat verders redelijk, ik hoef gelukkig geen grote afstanden af te leggen. Alleen aan het begin en einde van de werkdag moet de wandeling tussen kantoor en parkeergarage worden gemaakt, en dat is ongeveer mijn maximale actieradius op dit moment.
Aan het eind van de middag ben ik naar Angelique gereden, heb daar gegeten en haar wegwijs gemaakt in het werken en bedienen van een iPhone. Zo'n bezoek leidt heerlijk af en het enige minpuntje ook hier was het overbruggen van de afstand tussen haar huis en de parkeerplaats waar mijn auto staat. We hebben afgesproken van het weekend wat te fotograferen, maar even goed nadenken hoe ik dat kan zonder doodmoe te worden.
Maar dat zal wel lukken.

Ik weet even niets zinnigs te schrijven,
of het moet gaan over politici die vertelde dat een faillissement van Griekenland een ramp voor Europa zou zijn, terwijl dat nu wel meevalt,
of het moet gaan over Microsoft die verteld dat een update naar Windows 8 $15 gaat kosten. O ja, als je net Windows 7 hebt betaald. De echte prijs is niet bekend.
of het moet gaan over het weer, komende nacht kans op nachtvorst

Maar ik weet even niks zinnigs te zeggen.

Ik leef in een ander ritme.
Vanmorgen ben ik, na een controle bij de diabetesverpleegkundige - alles OK - naar het werk gereden. Zolang ik me voortbeweeg in een rustig (lees ouwe lullen) tempo, kan ik niet al te grote afstanden overbruggen, in het kantoor zijn er liften die ik nu ook voor een verdieping gebruik en het zittende werk is goed te doen.
Het was vandaag wel een dag waarin het verhaal de nodige keren verteld moest worden, maar goed dat heeft ook te maken met het feit dat collega's betrokken zijn. We hebben ook wat afspraken gemaakt om bij mij de druk vanuit het werk wat terug te gaan nemen, door afspraken te maken over ondersteuning, dan wel vervanging. Het is wellicht wat vroeg, maar ik vind het prima dat er zo over gedacht wordt. Dit betekent dat ik zo lang mogelijk mijn werk kan blijven doen, een afleiding die ik goed kan gebruiken.
Verder neem ik mijn rust, ga om 10 uur naar bed en let op mijn eten.
Ik ga er wel komen, ik heb een plekje vrij op mijn schouder voor mijn beschermengel.

Ik heb me vandaag rustig gehouden, de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hebben er toch flink ingehakt.
Vanmorgen even wat wasjes gedraaid, vanmiddag Niek op de thee gehad en daarna lekker even in de BMW mijn hoofd in de wind gestoken.
Verder weinig te melden.

Dus met recht een zondag=rustdag.

Ik wil zoveel mogelijk gewoon door.
Gisteren ben ik 'gewoon' naar het werk gegaan, vanmorgen 'gewoon' boodschappen gaan doen.
Alleen is het niet gewoon. Als mijn auto iets te ver weg staat, moet ik halverwege Appie en mijn auto mijn boodschappentas even neer zetten en bijpuffen. Als ik hoest of nies, voelt het alsof mijn ribben breken.
Maar gelukkig kwam Peter vandaag even langs om het gras te maaien. Hoef ik morgen alleen maar een was te draaien en een stofzuiger door het huis te slingeren.
Vanmiddag was ik bij JenS. Als altijd fijn om daar te zijn. Even goed kunnen praten, lekker gegeten en rond 9 uur heb ik het voor gezien gehouden. Ik heb mijn nachtrust nodig en ga dus een stuk vroeger naar bed.
Ik probeer met niet al te druk te maken.
Ik probeer me geen zorgen te maken.
Ik probeer zo veel mogelijk gewoon te doen.

Je zou verwachten dat er een zekere routine in zou sluipen. Het was al weer de zesde keer in de afgelopen jaren dat ik een rondje slecht nieuws moest doen, dus enige gewenning zou je verwachten.
Dus niet.
Het was gewoon een klote avond, waarop je je lieve vrienden en familie op de hoogte moet stellen van de reële mogelijkheid dat er weer met kanker rekening gehouden moet worden. Weer een bak ellende bij mensen binnen brengen die daar niet op rekenen. Het is echter wel weer mijn vangnet dat voor me klaar staat. Er wordt gevloekt, gescholden, gejankt en dan gaan de schouders er onder. Wat dat betreft ben ik een gezegend mens.

Vanmorgen ben ik naar het werk gegaan. Ik heb me voorgenomen dat zo lang mogelijk vol te houden. Alleen thuis gaan zitten wachten op de dingen die gaan komen, lijkt mij niet de goede weg. Verder probeer ik het maar weer dag voor dag te pakken.

Routine? Nee, niet echt.

Het lijkt net alsof iemand vindt dat ik er nu maar aan gewend moet zijn om met slecht nieuws om te gaan. Die iemand heeft een slachtoffer gevonden en hoeft daar dus niet meer naar op zoek. Of wel, ik ben weer de lul.
Gisteren is er dus een longfoto gemaakt. En in plaats van dat de dokter kan vertellen: valt mee, willem. even een penicilline kuur en dan ben je weer het mannetje komt er een ander verhaal: Op de foto is een gezwel tussen de longen te zien.
Ik kan dus weer aan de bak, de molen in. Scans maken om te kijken of het de lymfeklieren zijn of een tumor aan de luchtpijp, of gewoon een ontsteking. En dan kijken wat het is en hoe te behandelen.
Ik ben weer van de straat, zullen we maar zeggen. Maar ik denk eigenlijk: houdt het gvd nu nooit eens op.

De hulptroepen staan gelukkig klaar, ook al is het nu zonder mijn maatje, ik hoef het niet alleen te doen.

Vanmorgen maar naar de dokter gegaan, ik loop te lang te klooien met vastzittend slijm en piepende adem en een conditie van nul.
Die dokter keek gelijk serieus, ik ben niet zo'n frequent bezoeker, dus als ik hem opzoek zal er wel iets aan de hand zijn. Ik heb hem verteld waar ik last van heb. Hij pakte zijn stethoscoop (die voorverwarmd was) en begon te luisteren.
Nou, de hoest zat kennelijk heel erg vast, want hij hoorde niets.
Ik ben doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar een longfoto is gemaakt. Morgen bloedprikken en hopelijk levert dat een conclusie op voor wat ik mankeer.

Heb last van hick-ups, af en toe kom ik wat lucht te kort of zit de boel verstopt.
Kortom, ik loop eigenlijk al een week of wat te klooien, verkouden, troep in mijn longen, piepende adem en conditie nul.
Als ik hoest of nies voel ik al mijn ribben.
Vanavond vroeg naar bed en morgen naar de dokter.

Bij UPC moeten ze hebben gedacht: wat KPN en Vodafone kunnen, kunnen wij ook.
Of wel, een internetverbinding die het =vaker niet dan wel doet.
Ik hoop dat dit berichtje er tussendoor fietst, anders geef ik het op.

Vandaag ben ik met Angelique naar Apeldoorn gereden. We hadden naar een afspraak met W&W om de Marokko foto's van elkaar te bekijken. We hebben er een dagje van gemaakt, want net zoals ik nog nooit op de Euromast ben geweest, zijn W&W nog nooit in Radio Kootwijk geweest.
Het was er een mooie dag voor, en de sfeer bevestigd mijn vermoeden dat Radio Kootwijk een centrum voor ondergrondse kernproeven is....

Het overige gedeelte van de dag hebben we doorgebracht met keutelen, foto's van Marokko en ander moois bekijken. Ondertussen werd ik dus gek gemaakt door twee Maine Coon kittens die door het huis aan het banjeren waren.

Het was een mooie dag.

Op deze regenachtige herfstdag kom ik niet veel verder dan een experiment.
Ik ben een faceboeker. Niet al te enthousiast, maar wel plaats ik daar regelmatig foto's.
Die foto's zijn echter alleen maar zichtbaar voor faceboekvrienden. Dacht ik.
Ik las bij mijn foto's dat ze wellicht ook buiten de faceboekers om bekeken kunnen worden, als je maar weet waar je moet kijken.
Dus hier een kijkhulp: faceboekfoto's "April doet wat ie wil" voor de niet faceboekers die wel mijn foto's willen zien.
Ik ben benieuwd of het echt werkt.

Foute Keuze

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt
Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven
Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan
Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z'n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief
Dirk Siebe kwam nooit meer thuis
Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.
________________________________________________________________

Wordt het niet eens tijd dat we alle slachtoffers herdenken?

Ik kom maar niet op gang, blijf snotteren en hoesten.
Het zal aan het weer liggen, ik snak naar wat zonnige dagen.
Maar nu zit ik in een (winter)dip, zonder verdere inspiratie,
't Zal wel goed komen, maar - heb ik al eerder gezegd - ik geloof niks van de globale opwarming van de aarde.

Vanmorgen was het mistig.
Dan kan het zo maar gebeuren dat er door een ongeluk file ontstaat. Balen, maar het is niet anders.
Vanavond regende het.
Dan kan het zo maar gebeuren dat er door een ongeluk file ontstaat. Balen, maar het is niet anders.

Morgen zal er file ontstaan in Rotterdam, Den Haag en Dordrecht. Ik weet niet wat voor weer het is en ben ook niet bij Jomanda geweest om te kijken of zij een ongeluk kon zien aankomen. Nee morgen ontstaat er file omdat de politie eens moet laten zien dat het menens is met hun eisen voor een beter loon en werkomstandigheid. Op zich begrijpelijk, die mannen zijn al jaren de klos, elke keer wordt verbetering beloofd die niet komt en nu vallen ze ook onder de bevriezing van de lonen )over verkiezingsbeloftes gesproken). Dus hebben zij een conflict met hun werkgever. Maar dat ben ik dus niet. Ik ben een van de burgers die middels zijn belasting meebetaalt aan het loon voor onder andere de politie. Dus met een grote mond stoer vertellen dat het nu afgelopen is met het blazen op een fluitje rond het Binnenhof, betekent dat we lekker alle automobilisten gaan pesten door in dienstauto's in de avondspits lekker breed uit langzaam gaan rijden.
Jemig, dat zal de burgerwaardering voor de Politie een enorme positieve zwaai gaan geven.

Ik dacht het niet hè.

De dag na Koninginnendag.
Uitleggen dat je niet dronken ben geworden.
Uitleggen dat je niet op een vrijmarkt ben geweest.
Uitleggen dat je geen oranje tompouce hebt gegeten.
Uitleggen dat je niet in Amsterdam bent geweest.
Blij zijn dat het niet overal een grote vechtbende is geworden.
Verbazing over idioten die brandweer tegenhouden bij het blussen van 'vreugde vuren'
Verbazing over nog grotere idioten die politie te lijf gaan als ze de brandweermannen komen helpen.
Gelukkig hoef ik morgen niets uit te leggen,

Ik ben dus niet zo van die Oranje feesten, ik ben vandaag ook niet naar een obade gegaan en het grote feest vanavond sla ik ook maar over.
Nu heb ik aan Angelique ook hieraan een goeie, zij houdt net zoveel van oranjefeesten als ik. En omdat Angelique graag eens op Flakkee wilde fotograferen, was dat dus een keurig alternatief.
Het was mooi weer, voor fotografie eigenlijk iets te mooi, maar dat namen we maar voor lief, heerlijk, geen regen, geen koude wind en toch nog wat wolken.
Hier en daar leek het alsof er een bom was ontploft:

En die klei? Wel als je in de polder fotografeert, loop je af en toe een akker op. Als je dan tussendoor even thuis een kopje thee gaat drinken en enthousiast zegt dat we onze schoenen wel aan kunnen houden, heb je dus een akkertje in de woonkamer. Ach, als dat nu het ergste is, ik leen wel ergens wat bonenzaad.

Ik heb de afgelopen dagen uren op zolder doorgebracht. Zo'n zolder staat per definitie vol met spullen, waarvan je niet meer weet dat je ze nog hebt. Dus alles nagekeken en een grondige selectie gemaakt.
Spul dat in de vuilnisbak kan,
Spul dat ik volgend jaar rond deze tijd ga wegdoen, maar waarvan ik nu nog vind dat het bewaard moet worden,
Spul voor op de deken.
Ik heb een karretje gehuurd en daar het spul voor op de deken in gepakt.
Nu ga ik op weg op mijn plekje voor een vrijmarkt in bezit te nemen, zodat ik morgen een prima plek heb, en daar ga ik dan grof geld verdienen aan mijn oude rotzooi.

Ik dacht het niet hè.

Het komt je toch zo langzamerhand de strot uit:
Begin december worden we dood gegooid met pepernoten en chocoladeletters,
Dan volgt de Kerst, met als enige reden: vreten,
Kerst is nog niet achter de rug of we moeten oliebollen, appelflappen en stukken kaas gaan eten,
Na een korte pauze is het eieren, paasbrood en chocolade in verban met Pasen
En vandaag struikelde ik over de oranje tompouce als van wege Koninginnedag.

We kunnen kennelijk niets meer vieren of herdenken, zonder dat we daarbij iets te eten kopen.

Die stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen.
En daar mee bombardeert de PvdA zich tot een partij van grote ezels.
Liet de partij zich na de verkiezingen al de kaas van het brood eten, door maar te suggereren dat er maar eerst wat mogelijkheden zonder PvdA verkent moesten worden, deze week deden ze dat nog eens dunnetjes over. Ze hadden alle kans om belangrijk mee te spelen, maar het over de eigen schaduw springen was voor de PvdA toch te moeilijk. En dus staan ze weer huilend buiten spel. En ik vrees dat dat wel een tijdje zal duren. Die verkiezingen zijn eigenlijk niet nodig, er kan zo een coalitie gevormd worden met CDS, VVD, GL, D66 en CU. Wilders likt zijn wonden, Roemer staat grapjes makend buiten spel, en de PvdA staat in de hoek met een ezelsmuts op.

Gister schreef ik al over de wonderlijke prestaties van Barcelona en Reaal Madrid, de voetbaltoppers van Spanje, waar men voor honderden euro's per kaartje naar tikkie terug gaat zitten kijken.
Vandaag las ik over deze twee sport toppers het volgende:

De Spaanse regering is met de LFP, de organisatie van de Spaanse voetbalcompetitie, een betalingsregeling overeengekomen om de totale belastingschuld van 750 miljoen euro van de voetbalclubs weg te werken. Alle Spaanse clubs moeten hun schuld voor 2020 hebben afgelost.
Barcelona en Real Madrid hebben allebei een schuld van zo'n 600 miljoen euro. Atletico Madrid staat voor meer dan 500 miljoen euro in het rood, Valencia bijna 400 miljoen euro.

Ze mochten vandaag in het vervolg van het Catshuisoverleg wensen dat we in Nederland zo'n meevaller konden innen.

Ik had net de TV nog aanstaan na afloop van DWDD. DWDD was vroeger dan normaal afgelopen omdat er Champions Leage voetbal te zien is. De halve finale's, dus de topploegen. Gisteren heb ik even zitten kijken naar het grote Barcelona, dat met al zijn miljoenenspelers niet verder kwam dan een beetje heen en weer getrap en vervolgens een afgang tegen tien Chelsea spelers. Vanavond is het de beurt aan Reaal Madrid. Een volgepakt stadion met 80.000 of zo bankjes bezet door veel te veel betalende toeschouwers, die twee keer drie kwartier zitten te kijken naar een spelletje Tikkie Terug en Kijk Mij Eens Mooi Vallen.
't Is maar goed dat ik WordFeud nog niet heb weggegooid, een spelletje waarbij ongeveer twee woorden per dag op een bord worden gespeeld is toch nog veel spannender dat dat gevoetbal.

Dus ik sluit maar even aan met een verslag van het kamerdebat van vanmiddag:

En op wie gaan we dan stemmen?
Nou, dat weet ik dus voor mij zelf wel, maar ik ga hier geen stemadvies geven. Wel vrees ik dat er niet al te grote verschuivingen zullen ontstaan. Als ik dan politici hoor zeggen: in juni verkiezingen want dan kan een nieuwe regering nog een begroting opstellen, dan zakt de moed me weer in de schoenen. Als dat de realiteitszin is van onze toekomstige bestuurders, dan houdt ik mijn hart vast.
Nee, vanavond in DWDD zat Dries van Acht, die moeten ze maar met een paar kompanen uit de oude tijd een regering laten vormen. Dus toch een advies: stem maar op Van Acht, of op Wiegel, de mannen die konden debatteren.

De stammenstrijd is weer begonnen. Smit Kroes haalt uit naar Wilders. Rutte en Verhagen vertellen dat zij er alles aan gedaan hebben (maar volgens mij is Verhagen in zijn hardt blij dat Wilders heeft gedaan wat hij niet durfde) en Wilders probeert de schade zo beperkt mogelijk te houden.
De oppositie staat in rotten van tien klaar met de mededeling: zie je nu wel en na het gebulder over de bestuursloze periode van de Belgen, zitten wij nu zonder regering en met een te groot begrotingstekort.

Morgen barst de strijd tussen NS en Prorail los over wiens schuld het is fat er twee treinen op het zelfde spoor maar met een verschikkende rijrichting reden. Sinds de opsplitsing van NS kun je stellen dat de concurrentie die er mee beoogd was niet echt veel heeft verbeterd. Concurrentie is goed, maar niet in alle bedrijfstakken, we zouden er een stuk beter aan toe zijn als bijvoorbeeld banken wat minder zouden concurreren.

Maar de media smullen: stammenstrijd.

Vanmiddag ben ik naar Angelique afgereisd. Ze had haar Marokko fotoboeken binnen. Ik heb in de voorbereiding het nodige gezien en was vreselijk nieuwsgierig naar het eindresultaat. Ook zou ik wat foto's en e-books van mijn foto's meenemen.
Ik had van gisteren nog een flink stuk vis over en zou dat meenemen. Ook de resterende saus heb ik in een tupperware doosje gedaan en in mijn tas gestopt, samen met onvermijdelijke iPad en MacBook met de foto's en electrische fotoboeken. Bij Angelique een kopje thee gedronken en toen d spullen uit de tas gehaald. De vis was mooi overgekomen, alleen het deksel van de saus zat niet meer helemaal op zijn plaats, waadoor de suas voor een deel buiten haar oevers was getreden. Gelukkig was het een gebonden saus die in klodders was terug te vinden op iPad, MacBook en de bodem van mijn rugzak.
Verzekering hoeft er niet aan te pas te komen, alles werkt nog en is weer schoon.
Alleen aan mijn rugzak zit nu een luchtje.....

Ik had vandaag Esther op bezoek.
Da's altijd leuk, bijkletsen, foto's kijken, broodje eten.
Vanmiddag was het gelukkig een poosje droog, met zelfs een zonnetje. We zijn rap de polder in getrokken, Esther wilde ganzen fotograferen. Wel we hebben wel ganzen gezien, maar die zaten ver weg of vlogen er vandoor, dus dat is niet gelukt. Maar er is gelukkig altijd zat anders moois te zien, dus we hebben ons best vermaakt.
Alleen de kleur van de boombladeren deed vermoeden, dat die de hoop op een mooie zomer al hadden opgegeven:

Vanavond een lekker visje gegeten, verder bijgeklept en daarmee is de dag weer voorbij gerend.

Heb je weleens een geheugenkaartje gekocht? In zo'n hard plastic verpakking? DIe je alleen met grof geweld open krijgt?
Of zo'n bakje ham blokjes, met een hoekje 'Hier openen' dat altijd dicht geplakt zit.
Een blikje sardientjes opengetrokken, en waarbij dan het opentreklipje gelijk van het deksel breekt?
Ik beweer altijd dat een van de toelatingseisen voor mensen in de verpakkingsindustrie een flinke dosis sadisme is.

Dus vanavond wilde ik makkelijk eten, ik heb bij Appie een pizza, met wat extra salami gekocht en een blikje sardientjes en een blikje ansjovis. Gelukkig geen afgebroken lipjes. Nadat de pizza was opgetuigd deed ik de blikje in de pizzadoos - voorzichtig, maar niet voorzichtig genoeg. Ik raspte mijn duim langs zo'n loeischerp blikken dekseltje. Je snapt er niets van, onder elke schommel ligt twee meter dik rubber tegels, mijn auto bevat 8 airbags, overal staan waarschuwingsbordjes, en die scheermesdeksels mogen gewoon worden verkocht.
Afijn, het bloed vloeide rijkelijk. En dan moet je, met een hand, zo'n pleister uit de verpakking zien te krijgen...wel laten we zeggen dat ik even niemand uit de verpakkingsindustrie moest zien, zeker niet omdat dat dekseltje nog voor het grijpen lag.