Daklozen

Vandaag heb ik gebruik gemaakt van de metro om binnen Rotterdam op een werkplek terecht te komen. Toen ik vanavond op de metro stond te wachten kwam er een man op mij af die de prullenbak begon te inspecteren. En dat ging niet om de technische staat, maar om de inhoud. Niet tevreden met wat hij daar aantrof, wendde hij zich tot mij met de opmerking dat hij al vijf nachten niet had geslapen en ook al een paar dagen niet had gegeten. Of ik hem wat geld wilde geven, zodat hij eten kon kopen.
Ik heb hem niets gegeven. Ik gunde hem namelijk niet het voordeel van de twijfel: dat geld wordt besteed aan alcohol of drugs, eten kunnen ze meestal wel bij diverse instellingen krijgen.. Daarnaast zie ik wel meer kansarme mensen, maar die nemen de moeite om autoruiten schoon te maken (in weer en wind) of een straatkrant te verkopen. Die mensen ben ik geneigd ook zonder tegenprestatie wat geld te geven, in tegenstelling tot mensen die alleen hun hand maar ophouden.
Aan de andere kant is het toch wel erg, dat er mensen zijn, die op zo'n manier door het leven moeten, verlaten van God en vaderland en niemand die zich om hen bekommerd.
Tja, het is verkiezingstijd, dus vanuit de politiek hoor je geluiden dat er geld beschikbaar komt om alle daklozen in Rotterdam te helpen. Maar hoe help je die lui? Door, zoals de politici roepen, ze verplicht te laten afkicken en ze verplicht psychiatrische hulp te geven?
Ik weet de oplossing niet, maar heb wel een sterk vermoeden, dat juist bij deze groep mensen men een broertje dood heeft aan verplichtingen.