Ik probeer altijd twee kanten van een zaak te zien. Ik vind dat er vrijheid van meningsuiting moet zijn, en dat onder dat uitgangspunt spotprenten over van alles en nog wat kunnen worden gemaakt.
Aan de andere kant is er ook zo iets als iemand beledigen, waardoor je alert moet zijn op wat je wel of niet moet zeggen.
Vrijheid van meningsuiting betekent ook, dat je moet weten wanneer je iets niet moet zeggen, en die grens ligt voor de een scherper als voor een ander.
Vrijheid van meningsuiting betekent ook, dat je soms iets leest, ziet of hoort, dat je niet bevalt. Onder die vrijheid van meningsuiting mag je dat dan laten merken: door je mening te uiten.
Wat er nu gebeurt in landen als Iran, Gazastrook, Afghanistan en Indonesië heeft niets met vrijheid van meningsuiting meer te maken, maar juist van het tegenovergestelde. Ik denk dat het een erg geregisseerde volkshysterie is in landen waar vrijheid van meningsuiting niet bestaat.
Naar mijn mening schuilt het gevaar niet in mensen die de Islam aanhangen, maar in mensen die elk excuus aangrijpen om rotzooi te trappen. Alleen op dit niveau is rotzooi trappen wel heel gevaarlijk en risicovol.
Ik kan dit schrijven omdat in dit land vrijheid van meningsuiting een hoog goed is. Ik hoop echter wel dat wij met dit goed verstandig blijven omgaan en ons niet scharen achter de hysterie van elders.


Laat een reactie achter