Hoe kan je mij vergeten

Soms moet je een lange adem hebben, maar geduld is een schone zaak. Ruim een jaar geleden bood ik via dit weblog mijn excuses aan Ineke aan, omdat ik haar was vergeten. Maar nu is het de beurt aan Ineke.
We moesten nog steeds een afspraak maken om weer eens gevieren te gaan eten. Een vorige afspraak kon niet door gaan en Ineke beloofde een nieuw voorstel te doen. Vorige week biechtte ze op dat de hele week al door haar hoofd spookte dat ze iets was vergeten. Toen ze me vervolgens zaterdag miste op mijn wekelijkse 'rondje' schoot het haar te binnen dat ze nog een datum voor het eten zou prikken. Prompt stuurde ze me een SMSje met de melding dat ze me echt een datum voorstel via e-mail zou doen. Toen ik later toch even binnen stapte vertelde me ze dit alles. Ik heb toen gezegd dat als ze het zou vergeten ik haar via mijn weblog aan de schandpaal zou nagelen. Dus bij deze:
Ineke toch
Maar ik snap het wel. Ik heb niet een drukke winkel te runnen met daarbij ook nog eens een te kort aan personeel. Je hoofd loopt om. Het zal allemaal best wel voor elkaar komen, in het vat verzuurt het niet.