Garantie voor het leven

Zo, vandaag was het weer raak. De (aangekondigde) staking van de RET-ers liet weer duidelijk zien dat het openbaar vervoer een duidelijke rol speelt in het verminderen van de files. Het was vandaag bijna vanaf huis file rijden. Ik was weer blij met mijn motor.
Toch moet mij wel iets van het hart. De RET wordt geprivatiseerd. Niet zo nieuw, dit is een al jaren lopend proces. De gemeente Rotterdam gaat dus met (private) ondernemingen contracten afsluiten over het verzorgen van het openbaar vervoer. Het kan dus zijn dat over een paar jaar een contract met een andere onderneming (bedrijf B) dan de huidig beoogde onderneming (bedrijf A) wordt afgesloten. Bedrijf B zal dan wel personeel moeten inhuren en dat zal voor een belangrijk deel van bedrijf A komen (die hebben immers veel minder werk). Bedrijf B zal de werknemers ook lagere lonen kunnen betalen dan bedrijf A (dat het zelfde betaald als de RET nu). De RET-ers willen nu dat in dat geval hun salaris door de gemeente Rotterdam wordt aangevuld tot het huidige niveau. (Ik heb ze niet gehoord dat als ze meer verdienen ze het overschot terugstorten in de kas van de gemeente Rotterdam!). En dat vind ik een beetje raar, want wat heeft de gemeente Rotterdam over vijf jaar nog met bedrijf B te maken. Als ze dat zouden willen hadden ze wel een uitzendbureau voor tram- en buschaffeurs opgericht (de RET !).
Kortom staken is leuk, maar niet voor garantie voor het leven, want dat krijgt niemand.