Zelfs de wintertijd heeft mij niet gered.

Gisteren, dat was de dag waarop ik een verhaal hoorde te schrijven, was redelijk hectisch. Allereerst stapte ik mijn volgende levensjaar in (en dat trucje hoop ik nog vaak te herhalen). Dat gaat alleen gepaard met gezang van Yvonne en Nicolien. Nu waardeer ik beide dames op vele kwaliteiten, maar zangkunst valt daar niet onder. Mijn innige liefde voor hen maakt dat ik het heb doorstaan.
Daarna moest er vroeg worden geboodschapt, want Esther en Martin kwamen eten. Dus na het boodschappen doen de nodige voorbereidingen voor een dineetje getroffen en 's middags het eerste verjaarsbezoek ontvangen. Ik ben niet zo'n verjaardagsdier en mijn omgeving kent die eigenschap, dus het is allemaal zeer binnen de perken gebleven.
Al met al rond een uur of acht aan tafel en vier gangen later met bijgaande alcoholische versnaperingen gaan uitbuiken en natafelen.
AL met al ben ik na het verstrijken van de dag zonder te schrijven mijn bed in gedoken. Ik had nog gebruik kunnen maken van een vervroegde aanpassing op de wintertijd, maar ook daarvoor was ik te laat.
Eén van de bijeffecten van het ouder worden?