Vandaag op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Maar eigenlijk herdenken we de slachtoffers van alle oorlogen. Het is de schreeuw om nooit meer oorlog. En ook al blijven er altijd groepen mensen op de wereld elkaar bevechten, die schreeuw moet blijven. Het moet altijd het streven zijn om onze problemen op een normale manier op te lossen.
Tijdens de herdenkingsbijeenkomst op de Dam in Amsterdam werd het volgende gedicht voorgedragen:
hoop
Karen van der Aalst
Hoop verbrokkelde,
Tot het puin in de straten,
Dat de getuige onderwierp,
Aan zijn laatste verhoor.
Zijn zwijgen overstemde,
Wat hij niet had willen horen,
Wat hij niet had willen zien,
Maar wat deel was van hemzelf.
Een laatste zucht,
Werd door het stof geblazen.
Om dat wat was verbrokkeld,
Hoog op te laten waaien.
En zich - opnieuw - te laten opbouwen,
In de harten van de mensen.
Laat een reactie achter