Vandaag een verhaal over Esther. En om niet de vergissing te maken met een andere Esther heb ik maar een foto geplaatst van de Esther waar het over gaat.
Esther is een rustige moeder, braaf, haalt nooit kattekwaad uit.
Zeggen ze.....
Maar vorige week was ze naar het Havendagfeest in Middelharnis geweest en heeft daar flink genoten van de geschonken rosé. Toen ze zich ietwat wiebelig begon te voelen, dacht ze maar beter naar huis te gaan voordat mensen haar in beschonken toestand zouden herkennen.
'Ha Ma', was het eerste wat ze hoorde, 'je bent toch niet dronken?'. Het was haar zoon. 'Nee hoor', was het antwoord 'maar ik ga wel lopen naar huis en niet op de fiets'.
Alleen het lopen viel niet mee, verkeerde route en zo. Ook het houden van de goede richting viel niet mee, regelmatig een uitstapje in de berm.
Uiteindelijk heeft ze op een bankje zitten wachten op passerende fietsers om een lift af te dwingen. Dat lukte, alleen onder het fietsen heeft ze zich twee maal 'ontladen'.
De dame voor op de fiets herkende haar: 'U bent toch de moeder van....'
Thuis gekomen bedacht ze dat ze niet alleen naar het feest was gegaan, maar in gezelschap van haar schoonzus. Die heeft ze een SMS gestuurd dat ze thuis was en dat de sleutels voor de deur lagen. Waar voor de deur wist ze niet, want ze had ze pardoes ergens op straat gegooid in de buurt van haar huis.
Zo goed, Ineke?
Laat een reactie achter