We zijn gestart

Aan al het wachten is nu een einde gekomen, de eerste chemokuur is toegediend.
Hoe gek dit ook klinkt, het is ook een beetje een bevrijding: het markeert de periode van wachten op uitlsagen en onderzoeken en het is het begin van de strijd die we aangaan om de boel onder controle te krijgen.
Het is wel een forse zit, spoelen, medicijn, spoelen, medicijn enzovoorts. Al met al zijn we vanaf negen uur tot bijna half drie in het ziekenhuis geweest. Maar buiten het feit dat Yvonne wat licht in het hoofd was na de kuur, heeft ze geen problemen. Vanavond heeft ze lekker haar boterhammetjes met aardbei op en zelfs een bakje chocoladevla verorberd. Dat geeft de burger moed.
Het was wel bizar, dat, toen één van de medicijnen werd aangekoppeld, ik weer die gore smaak van dat medicijn kon proeven, terwijl het toch inmiddels 10 jaar geleden is dat ik dat spul heb binnengekregen. Yvonne vertelde me dat toen het spul bij haar begon in te lopen, ik een tint of wat bleker werd.
Maar goed, het begin is er. Laten we uit gaan van een goede afloop.