Stilte voor de storm

Raar toch, hoe die dingen gaan. Gisteren hebben we een prachtig bericht met betrekking tot de behandeling van Yvonne gehad. We hebben daar een flinke traan op gelaten. Maar kennelijk moet het effect van wat we hebben gehoord net zo langzaam een plekje krijgen als toen we een paar maanden geleden de slechte berichten kregen.
We hebben allebei een dag, waarop we niet of nauwelijks op gang komen, af en toe maar een beetje zitten te staren. Maar het besef is er, de blikken naar elkaar, het even aanraken, zegt genoeg.
Kennelijk is de bevestiging door de oncoloog en de invulling van hoe de nabije toekomst er nu uit gaat zien, nog een ontbrekend puzzelstukje.
Maar als het dan van het weekend allemaal echt doordringt, wel dan horen jullie de feestknal wel.