Vandaag beleefde ik mijn vierenvijftigste verjaardag.
Dat begon met een grote aanslag op mijn oren. Nicolien had al vroeg gebeld. Zij wist niet dat het vroeg was, omdat ze een van de weinige mensen was die niet wist dat de wintertijd vannacht is ingegaan en dat we de klok een uur terug hebben gezet.
Nicolien is blond...
Toen ik dus vanmorgen een voicemail afluisterde kreeg ik een wonderlijk gezang te horen. Ik zal jullie de mp3 maar niet aandoen. Wel lief hoor Niek.
Yvonne moet vervolgens hebben gedacht: wat Nicolien kan, kan ik beter.
Ik heb de rest van de dag met geblokkeerde oren doorgebracht.
Zus Els begreep het allemaal wat beter.
Die schreef gewoon haar gezang in een e-mail:
HBTY
HBTY
HBTYhoo
HBTY
Laat een reactie achter