Eén binnen, nog vijf te gaan

Toch wel een beetje met lood in de schoenen zijn we vanmorgen naar het ziekenhuis getogen. Eerst hebben we Yvonne aangemeld, en dat is altijd weer een spannende en emotionele gebeurtenis. Vervolgens beland je in een kamer vol met lotgenoten. Een kamer vol met families waar men ook met een bak ongevraagde ellende is geconfronteerd. Je bent niet alleen, maar onder lotgenoten.
Ik ben vervolgens snel even wezen bloedprikken voor mijn controlebezoek bij de insuline mevrouw. Ik kwam daar tot mijn verbazing in een lege gang, kon dus gelijk naar binnen en daar waren in no time een paar buizen met bloed gevuld. Binnen tien minuten was ik weer terug bij Yvonne, die inmiddels ook al was aangeprikt. Om tien uur zat Yvonne aan de drup, zoals ze dat noemt en tegen twaalven was alles wat naar binnen moest ook binnen, bij Yvonne de medicijnen en bij mij de soep.
Thuis heb ik haar op de bank geparkeerd onder een warme deken.
Ze is nu moe naar bed, maar de ergste spanning is er gelukkig af.
Nog vijf te gaan.
Het blijft een keisterk wijf