Tussendag

Vandaag was een dag van het verder laten inzinken van het nieuws van gisteren. Yvonne heeft me naar mijn werk gestuurd. 'We moeten gewoon het normale dagritme weer oppakken', was haar strijdlustige reden.
Ik ben dus naar het werk gegaan, kon daar lekker mijn verhaal kwijt, had wat overleggen en heb de rest van de dag redelijk dom naar mijn beeldscherm zitten kijken.
Morgen krijgen we deel twee van de uitslag en het behandelplan te horen. Dan kunnen de schouders eronder en gaan we weer aan de gang.
Aan strijdlust ontbreekt het Yvonne niet. Ze is gewoon een keisterk wijf.