Dagje ziekenhuis

Vanmorgen moest ik al om half negen bij de oogarts in het ziekenhuis zijn. Gewoon de reguliere anderhalfjaarlijkse controle in verband met mijn suikerziekte. Ik was de vorige keer in 2003 geweest, dus het werd weer een keer tijd. De vorige keer werd mijn oog gedruppeld, WAARNA de verpleegster vroeg of ik toch niet zelf naar huis moest rijden, want dat zou niet kunnen, die druppeltje zetten namelijk je pupil wijd open, zodat de dokter in het oog kan kijken. Deze keer had ik voorzorgsmaatregelen genomen, Niek zou mij rijden - wat is het toch een schat. Na een half uurtje had ik te horen gekregen dat alles in orde was en kon ik met wijd open pupillen het zonnetje in. Ik heb een paar uur door kokertjes gekeken en de gordijnen maar dicht gehouden.
Vanmiddag was het de beurt aan Yvonne die de uitslag van de echo ging vernemen. Mijn ogen gedroegen zich weer normaal, dus ik kon haar zelf rijden.
De echo liet zien dat er lichte verbetering was, en ook de bloedwaardes onderschreven die constatering. Op zich positief, de kuren doen hun werk. We hadden liever een nog optimistischer verhaal gehoord, maar ja, het had ook slechter kunnen zijn.
Zo'n bericht zet je wel weer even met beide voeten op de grond. Het blijft lappen en de dokter was wel bezorgd over het feit of Yvonne het kon volhouden.
Yvonne antwoordde met haar bekende strijdlust, dat er geen alternatief is.
Maar in de nazit thuis ben je toch weer even heftig bezig met wat er allemaal kan gebeuren. Conclusie is dat maandag de derde chemokuur er in gaat. Wat er daarna gebeurt zien we dan wel weer, we nemen het maar in kleine stappen.
Het blijft een keisterk wijf.