Geradbraakt

Vanmorgen kwam ik, als al voorspeld, redelijk moeilijk mijn bed uit. Die wekker kon wel aangeven dat het zes uur was, maar mijn biologische klok protesteerde heftig.
Dus enigszins slaperig heb ik Nadir uitgelaten, maar niet alleen mijn biologische klok protesteerde. Ook mijn ribben gaven aan niet voluit voor de volle 100% inzetbaar te willen zijn, ze voelde aan alsof Mohammed Ali er een nachtje op had geoefend.
Maar - bikkel als ik ben - ben ik toch maar naar Rotterdam vertrokken, waar ik gelukkig weer wat opknapte.
Vanmiddag ben ik bij Hagar op bezoek geweest. Zij begint het komende weekend aan haar tweede kuur. Zij heeft het zwaar, is heel misselijk, is heel onzeker over vele dingen, maar geeft het vooral niet op; over bikkel gesproken.
Ik ga nu naar bed, want mijn ribben blijven het Ali gevoel houden.