Vanmiddag ben ik op bezoek geweest bij Hagar. Het afgelopen weekend heeft ze drie(!) dagen achter elkaar chemokuren gekregen. Je gaat dan wel met een zekere verwachting op bezoek. Maar Hagar is een zeer strijdbaar persoon. Ze doet er ALLES aan om haar leven te verlengen en weigert zich neer te leggen bij een opgave.
Dat doet een mens goed. Maar je ziet ook hoe ongelofelijk groot de klapper is die zij en haar man te verwerken krijgen. Zij moeten in een zeer korte tijd een haast onmogelijke berg aan indrukken verwerken, variërend van ongeloof, diepe diepe angst, strijd, onzekerheid en hoop. Ik wens hun daarbij heel heel veel sterkte.
En dan die rimboe. We leven in tijd van internet, voip, internet + bellen, draadloos en satelliet. En toch zaten we hier weer eens twee uur zonder stroom. Als je dan belt met de storingsdienst krijg je twee uur lang een lullig bandje te horen: er is momenteel een stroomstoring in uw postcodegebied. Wij proberen die storing zo snel mogelijk te verhelpen. Je kunt dan maar beter niets zeggen, of Hé lullo, moet je me daarvoor wakker maken?
Lang leve de Eneco.
Laat een reactie achter