Vanmiddag zouden we met collega's van de afdeling door de stad wandelen en gezamenlijk eten. Het thema was een stukje stadsvernieuwing, waarbij een bezoek zou worden gebracht aan een nieuw opgezet woonblok, waarin Marokkaanse wooncultuur in de architectuur is verwerkt.
De presentatie vooraf was interessant en uitnodigend, maar ik had niet de puf om een paar uur te wandelen en bovendien was ik mijn kamera vergeten. Ik weet wel waar het woonblok staat, dus een bezoek staat in mijn te doen lijst. (En dat terwijl ik niks met architectuur had).
In plaats daarvan heb ik mijn collega Hagar bezocht, die morgen aan haar derde driedaagse chemokuur gaat. Het is ongekend inspirerend om de vechtlust van die jonge dame te zien.
Een paar maanden geleden leek ze afgeschreven, maar dan wilde ze niet aanvaarden. Nu heeft ze al plannen voor een vakantie in september.
Ze zal zeker genieten van die vakantie.
Dat moet.
Daar vecht ze voor.
Dat moet.
Daar heeft ze recht op.
Dat moet.


Laat een reactie achter