Overlevingsdrang

De gezondheidstoestand van Yvonne verbeterd licht, twee kleine stapjes vooruit en dan weer een terug. We hebben een weg gevonden hiermee om te gaan.
De meeste materiële zaken zijn geregeld. Hierover geen zorgen meer.
Het lijkt alsof we binnen de ellendige omstandigheden toch een modus hebben gevonden om een 'normaal' en 'rustig' leven te leiden. Kennelijk hoort dit bij het overlevingsmechanisme van het menselijk lichaam, een manier om met intense spanning en emoties om te kunnen gaan; emoties die niet maanden aaneen de boventoon kunnen voeren, omdat dat niet vol te houden is.
Als je dan, zoals vanavond tijdens mijn fotocursus, aan niet 'ingewijden' vertelt wat er aan de hand is in huize Kooij, dan komt er een reactie, waaruit toch blijkt hoe bijzonder moeilijk en zwaar de afgelopen en komende periode voor ons is. Je gesprekspartner heeft niet dat overlevingseffect overwonnen en reageert soms bijna verbaasd hoe kalm en rustig ik het verhaal kan vertellen.
Ik realiseer me dat die rust toch meerdere keren per dag wordt verbroken door allerlei kleine en grote gebeurtenissen, uitspraken, blikken. Die rust is een - hoogst noodzakelijk en nuttig - pantser. Het weert veel af, maar lang niet alles. Het fungeert als filter om te kunnen doorgaan.
Overlevingsdrang is een wonderbaarlijk mechaniek. Hopelijk blijft het nog lang werken.