Wie zijn gat verbrand.....

Vanmorgen moest ik mijn fototas meenemen naar het werk, omdat ik vanavond op mijn fotocursus geacht werd een camera bij me te hebben. Dus om die spullen niet te vergeten, had ik gisteren al mijn fototas klaar gezet bij de bank. Vanmorgen heb ik mijn ochtendritueel gehouden: wassen, Nadir uitlaten, koffiedrinken, suiker controleren en insuline spuiten. Daarna heb ik nog even tijd om e-mail te lezen en mijn agenda voor kantoor te raadplegen om mij geestelijk voor te kunnen bereiden. Voor dat ik dat deed heb ik mijn 'suikerspullen' klaar gelegd bij de fototas om mee te nemen. Dus toen ik op weg ging naar kantoor nam ik in een vloeiende beweging mijn fototas, insuline etc. en kantoorcomputer mee.
Vrolijk reed ik zonder files naar het werk. In Rotterdam zag ik een busje staan met een tekst 'Automatische kentekencontrole'. Nu heb ik geen bekeuringen uit staan, wegenbelasting is betaald en de keuring is pas aan het eind van de maand nodig, dus ik had niks te vrezen. Maar toch voelde ik even aan mijn broekzak, waar mijn portemonnee in zit met daarin mijn rijbewijs.
De broekzak was leeg.
Ook de andere broekzak, waar mijn pasjes inzitten was leeg. En ook de zak van mijn overhemd, waar parkeerabonnement en toegangspas voor kantoor in horen te zitten, was leeg.
Die spullen liggen op een vaste plek, maar aan de andere kant van de bank dan waar ik mijn fotospul had klaargelegd. En mijn hersenen zijn 's morgens niet in staat het complexe probleem te kunnen oplossen om op twee verschillende plaatsen materiaal te verzamelen.
Nu kom ik altijd wel in en uit de parkeergarage en ook kantoor is met een dagpas te betreden. Geld voor eten is te lenen, maar in mijn portemonnee zat ook een USB stick met alle foto's die ik vanavond nodig had voor de cursus. En om onder kantoortijd zo'n honderd foto's te gaan downloaden van het internet op een pc ging mij iets te ver. Bovendien had ik ze dan op een USB stick moeten zetten. Die kan je in een winkeltje in de hal van kantoor kopen, als je geld of in pinpas bij je hebt.
Ik heb maar een paar uur verlof genomen.
Yvonne was blij, want dat brak haar lange dag.