De dag er voor...

Morgen gaan we naar Istanbul. Vandaag was dus de stress dag.
Ik was van plan de hele dag vrij te nemen, maar moest vanmorgen toch nog wat werk overdragen. Dus alleen de middag heb ik maar vrij genomen.
Als je dan zo'n beetje bent afgesloten komen er in eens nog een paar e-mails binnen die ellende inluiden. Dus moet er worden ingegrepen en geregeld. Nog een uur later dan eindelijk naar huis.
Staat natuurlijk de brug open.
Thuis rustig onze dingetjes gedaan, Yvonne heeft nog gauw een middagslaapje gedaan, eten gehaald en de koffers pakken. Het lijkt dan net of we twee weken weg gaan, maar dat is de stress.
Als alles (binnen een half uurtje) is ingepakt - Yvonne heeft een checklist, gaat het verhaal van 'Hebben we dit toch', en 'is dat ook mee?' nog een half uurtje door en dan keert de rust weer.
Mijn beeldschermbril is dus ingepakt, en type nu braille. Maar zo gaan we lekker slapen en morgen schrijf ik dus in Istanbul.
Jippie