De afgelopen dagen zie je wel interviews met sportlui, die tegenvallend presteerde op de Olympische Spelen. Het verlies was dan te wijten aan een slechte dag, wind tegen, een lekke band, maar ach die bronzen plak daar ben ik hartstikke blij mee.
Vandaag zag ik een interview met Pieter van den Hoogenband. Direct na het behalen van de vijfde plaats in de Olympische finale 100m werd hem een reactie gevraagd.
Hij zei niet veel anders dan dat hij baalde, hij ging niet voor een bronzen plak, maar voor een gouden plak. De vijfde plaats - beter dan iedereen had gedacht - daar baalde hij van. Hij wenste zich niet te verschuilen achter zijn leeftijd.
Voor een echte sportman geldt dat meedoen niet belangrijk is, winnen is belangrijk.
Ik mag dat wel, ik zie te veel watjes die met miljoenen salarissen kampioen zijn in het verzinnen van smoesjes en excuses. Bij Feyenoord klagen ze nu al dat ze zo hard moeten trainen. De trainer zegt echter zeer terecht dat ook voetballers gewoon acht uur per dag moeten werken voor hun geld. Watjes zijn het.
Nee, geef mij maar Pieter van den Hoogenband.
Laat een reactie achter