Hoe vreemd het ook klinkt; met Yvonne gaat het goed. Ze wordt nog steeds met kleine rukjes sterker, onderneemt elke week weer wat nieuwe dingen. Ze herstelt van de aanslag die de chemokuren hebben aangericht en de kanker houdt zich kennelijk rustig.
Langzaam durven we aan deze situatie te wennen. Een half jaar geleden durfden we dit niet te hopen; we hebben kennelijk de kracht van de vechtlust toch nog onderschat.
Mijn collega Hagar kreeg een half jaar geleden te horen dat ze kanker had en niet kon worden behandeld. Een paar dagen later werd ze toch in een speciaal behandelprogramma opgenomen en is ze het gevecht aangegaan. In eerste instantie werd het super slechte vooruitzicht omgebogen tot een situatie met hoop op meer tijd, maar de afgelopen weken kreeg ze het ene na het andere slechte bericht. Maar toch komt ze morgen een paar uurtjes werken, ze wil onder de mensen en wil niet toegeven aan het slechte nieuws. Ook zij toont ongekende vechtlust.
We hebben Hagar en haar man uitgenodigd dit weekend een kopje thee bij ons te komen drinken.
Twee super strijdbare mensen bij elkaar, de energie zal er vanaf spatten.


Laat een reactie achter