Vandaag ben ik door Yvonne weer gewoon naar mijn werk gestuurd. Zij wilde gewoon alleen zijn. Het doet haar goed, dat dat kan, dat ze niet iemand nodig heeft die de hele dag op haar moet letten. Het geeft haar kracht en vertrouwen.
Ik ben dus naar het werk gegaan.
Wel zijn we allebei erg bezig met wat er gebeurd is. We waren de laatste weken een beetje in een halleluja stemming, het ging alleen maar beter. Vorige week woensdag heeft laten zien dat het niet alleen maar beter gaat, maar dat er ook dingen minder goed gaan, een lever die het niet onder alle omstandigheden meer aan kan, de sporen van botscheuringen als gevolg van valpartijen laten dit zien. We worden weer hard geconfronteerd met de andere werkelijkheid. We staan, zoals Yvonne dat zegt, weer met twee voeten op de grond.
Onze wereld is ten op zicht van een week geleden niet ingestort, maar we nemen niet alles maar weer zomaar voor lief. Het pantsertje, waar ik het een tijd geleden over had krijgt met deze gebeurtenissen toch weer een deukje.
Maar, we hebben energie voldoende om elkaar ook hier weer doorheen te helpen.
En eh, volgende maand gaan we naar Istanbul.
Laat een reactie achter