Gaan we ons er druk om maken of niet

Soms staan we voor lastige keuzes.
Yvonne heeft, zoals ik al eerder meldde, een potje ontlasting ingeleverd voor onderzoek. Dit onderzoek kan opleveren dat zij last heeft van een infectie die veroorzaker is van het feit dat ze veelvuldig last heeft van diaree. De huisarts heeft - eerlijk als hij is - ook niet uitgesloten dat het komt omdat er nieuwe uitzaaiingen zijn ontstaan, of dat de bestaande uitzaaiingen actiever worden.
Vanavond hebben we hier weer uitgebreid over zitten praten, het is iets waar je meer van wilt weten. Het achterlijke dilemma is echter, dat, of we nu wel of niet weten wat de veroorzaker is, we verder weinig met die kennis doen. Yvonne heeft immers het besluit genomen (en we zijn er nog steeds van overtuigd dat dat een verstandig besluit is) om zich niet te laten behandelen, en om niet meer het ziekenhuis circus voor onderzoeken in te gaan. Dus wat doen we met de eventuele wetenschap dat uitzaaiingen actiever zijn of zijn uitgebreid? Feitelijk niks. Het zal het genomen niet behandelen besluit niet veranderen. We zullen nog steeds bij de dag leven en niet weten of het einde snel of niet snel komt; gelukkig maar, wat dat is iets wat je toch niet wilt weten.
Het hoort nu in ons leven, dat we met een grote mate van onzekerheid over de nabije toekomst ons leven moeten leiden. Tot nu toe gaat ons dat in het algemeen goed af, we helpen elkaar bij twijfels en steunen elkaar bij angsten. En tussendoor genieten we zo veel als dat dat mogelijk is.
De uitslag van het onderzoek zullen we wel krijgen, want we willen het wel weten. Maar we doen er denk ik niet veel mee.
We leven gewoon door, de ene dag na de andere. Eén dag tegelijk.