Prikken, plakken, slikken en klikken

Het was weer een voornamelijk medisch dagje.
Het begon vanmorgen met een favoriete bezigheid: bloedprikken. DIe arme aders van me willen niet meer, maar nu met de bloedverdunners die ik moet slikken in verband met de lichte hartritme stoornis, kom ik ook weer in het trombose traject terecht. Ik ken dat nog van jaren geleden, toen ik tijdens de chemokuren werd geconfronteerd met trombose in mijn arm. Je moet aan het begin worden ingeregeld. Dus twee keer per week bloed prikken en op basis daarvan krijg je de dosering te horen.
Daarna naar de cardioloog. Die heeft me een uur of twee bezig gehouden in het ziekenhuis. Voornamelijk met wachten, daarna met een goed gesprek. Conclusie: wat ik heb is vervelend, maar zeker niet de ergste kwaal. Wel mag ik niet spinnen totdat de uitslag van een echo van mijn hart bekend is. Na het gesprek werd er weer een ecg gemaakt. Dat is op een bed liggen, nat gespoten worden met koud water, een tiental zuignappen op je lijf geplakt krijgen uit een stofzuiger en dan even wachten op een grafiek.
Inmiddels moet ik zoveel pillen slikken, waarbij ook van sommige de dosering per dag kan wisselen, dat ik maar een pillendoos heb aangeschaft. Een keer per week goed opletten bij het vullen en dan kan er dagelijks als een dombo worden geslikt.
Tenslotte heb ik, samen met een vijftal medecursisten een uur of twee doorgebracht met het maken van foto's in een studio.
En dat was leuk.