Yvonne is vandaag al weer een paar uurtjes uit bed geweest. Dat is dan wel het matje, maar ze was uit bed. En toen ze aan het begin van de middag haar bed weer ging opzoeken, liep ze zonder al te veel hulp de trap op en naar bed, terwijl ik haar gisteren het laatste stukje nog moest dragen omdat ze van de trap beklimmen knap uitgeput was.
Voetje voor voetje zit er vooruitgang in.
Ik heb wat last van dubbele gevoelens.
Yvonne heeft - vooral nu - zelf de regie over wanneer er dokters- en ziekenhuisbezoeken worden uitgevoerd. Ik begrijp en accepteer dat volkomen. Maar als je haar zo ziek ziet, valt dit niet altijd mee. We weten niet wat er gebeurt en hopen maar steeds op een goede afloop, alhoewel we beiden weten dat die er uiteindelijk niet meer is.
Maar voorlopig zit er weer vooruitgang in. Haar zien glimmen bij de kerstboom maakt dat ik mijn zorgen weer (even) vergeet.
Laat een reactie achter