Een zo'n dag

Vandaag was het weer een zo'n dag.
Yvonne had wel redelijk geslapen, maar was toch rond een uur of zes uitgekeken op het plafond. Ik heb nog een uurtje geprobeerd te slapen, maar erg lukt dat niet. Als ik slaap, dan doe ik dat toch met een oor en een oog open.
Uiteindelijk ben ik, na het opruimen van wat rommel in huis (de laatste restanten van het kerstdiner) toch maar weer naar bed gegaan om een uurtje te slapen. Toen ik wakker werd lag Yvonne naast me.
We zijn er samen uit gegaan, maar Yvonne werd een beetje misselijk en kreeg forse hoofdpijn. Ik heb haar maar weer naar haar bed gebracht, waar ze nu een beetje opgeknapt TV ligt te kijken.
Morgen gaan we maar weer informeren naar de mogelijkheden om snel een bed in de woonkamer te krijgen, zodat Yvonne ook weer beneden kan rusten.