Moeilijk

Vandaag was ik in Rotterdam. Ik moest daar even een boodschap doen.
Ik ben ook naar Crooswijk gereden om bij het graf van Yvonne te kijken.
Controleren.
Dichtbij zijn.
Huilen.

Thuis gekomen heb ik ook weer wat kleding van Yvonne opgeruimd. Ik draag haar in mijn hoofd en in mijn hart. Maar toch voelt het raar om nu spullen op te ruimen. Ik weet dat ik nooit haar herinnering zal opruimen. Ik weet dat ze me - als ze kon - zou aanmoedigen om om te ruimen en op te pakken, maar het is verdomde moeilijk.

Goed dat ik dan vanavond bij Niek en Peter terecht kon.
Goed dat ik bij thuiskomst even met Ineke heb zitten praten.