Dit weblog vormt voor mij een uitlaatklep. Het heeft mij in de afgelopen periode geholpen door mijn gedachtes een beetje te ordenen en daarbij gelijk de geïnteresseerde lezers te informeren. Zonder dat het dwangmatig wordt is het schrijven op dit blog een soort van routine geworden, waarvoor ik nog wel eens 's nachts uit bed kwam, als ik was vergeten te schrijven.
Nu regeert de grote leegte. De opgave is om die leegte weer te gaan vullen. Het verstand zegt, dat dat ook wel zal lukken. Maar het verstand wordt - uiteraard - ruim overvleugeld door de emoties. De steunbetuigingen via e-mail, reacties en telefoontjes uit letterlijk alle delen van de wereld doen mij goed. Het zo vreselijk hard noodzakelijke vangnet is opgespannen. Ik zal daar dankbaar gebruik van maken.
Laat een reactie achter