We hebben het er lang en breed over gehad en denken dat ik er goed aan doe om morgen weer naar kantoor te gaan. Ik zal proberen te regelen dat voor halve dagen te doen, zodat ik 's morgens Yvonne kan installeren en 's middags weer op tijd thuis ben. In de tussenliggende tijd nemen de hulptroepen het dan op zich om Yvonne, indien wenselijk, van thee of een praatje te voorzien.
Ik zal met gemengde gevoelens aan het werk gaan, maar hier thuis gaan zitten wachten aan de rand van het bed is ook geen optie.
Ik heb er vertrouwen in dat als Yvonne vindt dat ik thuis moet blijven, ze me dat zal vertellen. Ik merk ook, als ik kijk naar de achter ons liggende periode, dat we steeds een stap verder zetten naar het onvermijdelijke, en dat we ook steeds goed in staat zijn om op de tijd de juiste stappen te zetten, beslissingen voor te bereiden, elkaar bij te praten over wat we denken, vinden en voelen.
De steun van vrienden, die beurtelings op bezoek komen, maar altijd klaar en paraat zijn, is hartverwarmend en onmisbaar.
Morgen weer aan de bak, het zal wel een bakje worden.
Laat een reactie achter