Archieven van februari 2009

Ik had nog wat geld te besteden en een belofte aan Yvonne in te vullen dit te besteden aan mijn hobby. Gisteren heb ik een mooie ocasion Canon EOS 1d mkIII op de kop weten te tikken: Canon's mitrailleur die 10 beelden per seconde kan schieten, daarbij keurig op zijn 45 meetpunten blijft scherp stellen.
Ik ben voorlopig wel even zoet om de camera geheel naar mijn hand te zetten, maar ben er ERRUG blij mee.

Na een zeer onrustige nacht was het vanmorgen niet prettig opstaan. De druilerige dag met zijn mist en motregen was niet echt vreselijk uitdagend om allerlei leuke dingen te gaan ondernemen.
Niek fleurde de ochtend op door een bakje koffie te komen drinken. We hebben gelijk onze reis naar Engeland ingepland.
Vanmiddag ben ik naar Rotterdam gegaan. Ik loop al een tijdje rond om een beschermengel op mijn schouder te laten tatoeëren en heb maar eens geïnformeerd of dat met mijn psoriasis en suiker geen probleem kan geven, maar dat is niet het geval. Dus ga ik maar eens op zoek naar een mooi ontwerp; ik hou me aanbevolen voor mooie plaatjes.
Daarna ben ik naar Crooswijk gereden. Ik had vandaag de puf en de moed om het graf een beetje op te ruimen, er lagen nog steeds restanten van de bloemen van de begrafenis en dat was een beetje een zooitje. Het is nu een kaal plekje, maar ik ga volgende week wel met een vaas en bloemen terug.
Ik ben nog steeds niet erg vrolijk, maar heb wel een goed gevoel over wat ik vandaag heb gedaan.
Morgen weer een dag.

Ik heb het vandaag maar rustig aan gedaan.
Ik moest vanmorgen wel bij tijds uit bed omdat er bloed geprikt moest worden. Daarna ben ik maar weer rustig mijn ontbijttje gaan nuttigen en anders dan een grote stapel foto tijdschriften uitzoeken is er niet uit mijn handen gekomen.
Zo langzamerhand krijg ik weer een beestje rust in mijn lijf, maar ik ben blij dat ik nog een lang weekend voor de boeg heb.
Dus straks vroeg naar bed, wellicht beleef ik morgen weer mooie avonturen om over te schrijven.

De afgelopen nachten heb ik niet zo best geslapen. Dus toen ik vanmorgen mijn bed uit kwam was ik al niet topfit. Daarbij kwamen verstopte oren, een neus vol met snot en een hoofd vol met watten.
Kortom, ik ben niet in topconditie. Vanmorgen heb ik op het werk maar toch besloten hier eens aan toe te geven. Vanavond maar vroeg naar bed, morgen denk ik ook maar in bed te blijven.
Vrijdag is mijn vrije dag en dan moet ik wel weer op de been zijn, ik heb dan een afspraak met een top model om wat foto's te maken.
Eerst de dag van morgen maar eens door.

Ik lust wel een pannenkoek. Sterker nog, ik geloof dat ik een naam heb op het gebied van pannenkoeken verorberen, ik lust er wel pap van.
Vanavond was ik uitgenodigd om bij Klaaske en Herman pannenkoeken te komen eten. Klaaske en Herman hebben hun in Vietnam wonende zoon Jeroen met vrouw Su'o'ng en kinderen op bezoek en Su'o'ng bakte vanavond pannenkoeken op zijn Vietnamees. Dat is een beslag met lente-uitjes en saffraan daarin verwerkt, gemaakt van rijstemeel en kokosmeel. Verder worden er stukjes varkensvlees en garnalen in de pannenkoek verwerkt. Je eet hem met een heet loempia-sausje en een heet en zoet-zuur mengsel met fijngesneden wortel.
Ik ben er dus maar eens goed voor gaan zitten, maar deze keer heb ik de laatste spat beslag niet gehaald. Dat kwam omdat er een forse schaal beslag was gemaakt - ook de Vietnamese cultuur gaat uit van onverwacht bezoek dat mee moet kunnen eten - maar ook omdat het fors machtige pannenkoeken waren. Ik heb er een stuk of .. meer dan vijf .. op, heb van iedereen gewonnen, maar niet van de kok.
Maar het was zeer de moeite waard.

Het is Darwin jaar. En dat zullen we weten ook. Nederland (of de wereld) is weer verdeeld in twee kampen: Darwin en de Bijbel. Andries Knevel stond lang in het nieuws omdat deze EO-coryfee afstand deed van het zes-dagen scheppingsverhaal. Grote schande werd er over gesproken door de ex-voorzitter van de EO. Anderen namen het op voor hem, want hij wilde de discussie aangaan.
Wel een beetje discussie kan nooit kwaad, ik doe daar ook wel aan mee. Maar om nu heel Nederland te voorzien van een Volendammer folder, waarin het scheppingsverhaal (de zes dagen versie) weer onder de aandacht wordt gebracht, gaat mij iets te verder. Ieder zijn mening, maar ongevraagd jouw mening door de strot van een ander duwen, gebeurt mij al veel te vaak. Dus voor deze keer steun ik een GeenStijl initiatief. Maar ik maak daar geen gewoonte van hoor, bepaal zelf je mening maar.
Als je wilt klik je maar op het plaatje

Vorige week heb ik, ondanks het feit dat ik wat korter werk en dus wat later begin, toch nog behoorlijk wat fileleed meegemaakt. Dat hoort nu even over te zijn, immers in Brabant en Limburg vinden ze dat ze de komende dagen verkleed als idioten in een bar moeten zitten om bier te drinken en aan een paard in de gang te trekken.
Wel van mij mogen ze, als dat tenminste tot een rustiger verkeersbeeld leidt. Als dat zo is, dan is er weer een idee voor in de mobiliteitsideeënbus (die vind je niet in Google):
Vier dag per week carnaval voor die lui uit Brabant en Limburg.

Het is maar goed dat ik vandaag niet met een belangrijke beslissing het land moest redden. Ik was er niet altijd geheel met mijn gedachten bij.
Het begon vanmorgen met boodschappen doen. Uit een zeker voorgevoel had ik al een briefje gemaakt. Dus bij AH rustig de kar volgeladen - gelukkig had ik een briefje bij me - en toen ik aansloot bij de kassa, kwam ik er achter dat ik portemonnee en pasjes was vergeten....
Nadat ik extra heen en weer was gereden, besloot ik in het kader van mijn foto-opdracht nog even wat foto's te maken. Aangekomen op de locatie, kwam ik er achter dat voor het maken van foto's een camera een onmisbaar hulpmiddel is, maar die camera stond nog thuis in de gang.
Afijn, ook dat was een oplosbaar probleem. Ik heb een serie hopelijk mooie foto's gemaakt van een lelijk gebouw. Voor de laatste foto's besloot ik groothoek opnames te maken vanuit een laag standpunt. Voor het gebouw lag een groot braak liggend stuk grond, dat een mooie voorgrond zou leveren. Dus een stukje dat veld ingelopen, maar om dat op mijn mooi gepoetste schoenen te doen, was een foute keuze, ik zakte al snel tot aan de enkels in de modder.
Ik ben daarna mijn rondje maar gaan doen, afgesloten bij Klaaske en Herman die mij uitnodigden om bij hun te eten. Ik kon daarmee in ieder geval mijn eigen eten niet laten verbranden.
Morgen beter.

De KPN blijft verbazen.
Op 28 januari sloot ik mijn zoektocht naar een KPNer die mij kon hel;pen gefrustreerd af. Na anderhalf uur was het resultaat dat iemand mij toezegde het een en ander uit te laten zoeken en ik zou worden teruggebeld.
Nu een paar weken verder werd ik wel gebeld (gisteren), maar dat kwam omdat ik ook een brief had geschreven.
Maar, wie schets mijn verbazing, vandaag weer telefoon van een KPN mevrouw, ze velde mij terug vanwege de ISDN aansluiting. Voor de zekerheid wilde ze mijn postcode weten. Nu hou ik wel van een avontuur, maar als ik ook deze mevrouw het hele verhaal liet doen, zou dat wel eens tot een verstoring van mijn goede afspraken van gisteren kunnen leiden. Ik heb de mevrouw maar verteld dat ik weer een tevreden klant lijk te worden als gevolg van mijn gesprek gisteren. Opgelucht haalde ze adem, zij hoefde niets op te lossen.
Over twee weken krijg ik waarschijnlijk reactie op mijn e-mail. Een golf van nostalgie daalt over mij neer: een brief werkt beter dan een telefoontje, dat op zijn beurt weer beter werkt dan een e-mail.............

In Engeland smullen ze van Big Brother: de Nederlandse uitvinding van reality tv. Volgens mij betekent dit dat je het gewone leven laat zien. Zo is het ook begonnen: een stel mensen die zich in een huis gingen vervelen en daar gingen we dan met zijn allen naar kijken.
Omdat het een succesformule was, moest het vervolg leuker worden, dus werd er geruzied, gesexed, gevloekt, beledigd, bedonderd, alles voor het genot van de kijker, en die krijgt er kennelijk geen genoeg van.
In Engelands Big Brother is er nu een mevrouw die zich tijdens een uitzending heeft laten diagnostiseren voor ongeneeslijke kanker. Vervolgens wordt dit uitgemolken in miljoenencontracten, waarbij het ultieme hoogtepunt wordt bereikt op de dag dat zij live in een uitzending zal sterven.
Nu moet je nooit aan iemand, waarbij net een vliegtuig in de achtertuin is geland, vragen of er een verbod op vliegende vliegtuigen boven zijn tuin moet komen, dus ik ben wat voorzichtig met mijn mening. Er zit immers een knop op de TV, die ik overigens bij alle Big Brother varianten heb gebruikt.
Alleen als ik hoor dat de vrouw niet tijdens de uitzending maar buiten de uitzending de uitslagen van het onderzoek heeft gehoord en vervolgens in overleg met haar management! heeft besloten live een toneelstuk op te voeren, dan gaat het dus gewoon weer om het graaien en bedonderen, niks reality tv.

Mag ik toch een beetje walgen?

Een korte terugblik:
Ik heb KPN verteld dat ik mijn huidige InternetPlusBellen abonnement wil beëindigen. Daarvoor in de plaats wil ik een analoge lijn met een belbudget abonnement. Dat was een harde noot te kraken door de KPN, zij gingen een ISDN verbinding aanleggen. Anderhalf uur aan de telefoon met alle mogelijke afdelingen brachten geen oplossing.

Om het complex te gaan maken zou ik het meest gunstige internet abonnement moeten afnemen bij Het Net, een KPN dochter.
Na een lange stilteperiode zakte me de moed op een snelle goede oplossing in de schoenen.

Maar vandaag kwam de ommekeer in de vorm van een telefoontje van KPN. Een mevrouw aan de andere kant van de lijn vertelde me van de brief van mij, waarin ik uit de doeken deed wat mijn probleem was. Binnen twee minuten had zij mij duidelijk gemaakt dat zij snapte waar het over ging, ze had me uitgelegd waarom ik via een ISDN verbinding om moest (KPN moet de oude toestand van voor internet plus bellen herstellen en dat was een ISDN aansluiting), gaf gelijk aan dat vervolgens die ISDN verbinding onmiddellijk kon worden omgezet in een analoge verbinding (alleen ISDN opheffen kost geld, maar dat had ik in een half jaar terugverdiend). Vervolgens vroeg ze me welke internetverbinding ik zou willen gebruiken. Met het zweet in de bilnaad vertelde ik van mijn voornemen dit bij Het Net te doen. Geen probleem, zei ze, zal ik dat gelijk voor u regelen, dan wordt alles in een keer omgezet. U hoeft er niet voor thuis te blijven, ik bel wanneer ik het heb geregeld.
Ja, ja, je hebt er ook goeie onder....

Na Ronald Sörensen is nu ook de Telegraaf aangehaakt. Die Hilversumse linkse kliek moet maar eens een halt worden toegeroepen, is het motto.
Sörensen kiest eieren voor zijn geld. Als de Telegraaf met zijn Wakker Nederland de benodigde 50.000 leden haalt om een omroepvergunning aan te vragen, stopt hij met zijn PopNed activiteiten. Nu las ik overigens dat hij al 200 van de 50.000 leden heeft, dus het lijkt ook wel op een tactische terugtrekking.
Overigens zag ik weinig vernieuwends in het interview met de oprichter van Wakker Nederland. Alleen het gebral dat er in 30 jaar niets is veranderd en dat het alleen een linkse kliek is. Wakker Nederland moet er dus niet komen omdat zij iets goeds te melden hebben, maar omdat de rest het kennelijk niet goed doet. Of we hier zitten te wachten op de 50ste omroepvereniging komt niet aan de orde.
Misschien maar voor het plannen maken even luisteren naar Jochem:

De komende periode staat in het teken van mijlpalen en -paaltjes. Die mijlpalen markeren gebeurtenissen die ik nu zonder Yvonne meemaak: de eerste nacht, de eerste keer boodschappen, de eerste keer bezoek hebben. De grote jongens moeten nog komen; trouwdag, verjaardag Yvonne, feestdagen.
Het afgelopen weekend was het eerste weekend dat ik zonder afspraken met vrienden heb doorgemaakt. Natuurlijk heb ik mijn rondje gedaan, is Niek even op de koffie geweest en heb ik met Peter een broodje Hemaworst gegeten, maar dat waren korte bezoekjes. De avonden heb ik alleen doorgebracht, mijn eerste 'eigen' weekend.
Ik ben trots op mezelf dat ik niet op zoek ben gegaan naar een avondje visite, ik moet het ook zonder kunnen. Het was natuurlijk niet altijd even gemakkelijk, maar ik ben er ook niet de persoon naar om in een hoekje te gaan zitten sippen.
Zaterdag heb ik boodschappen gedaan en gisteren de administratie en inkomstenbelasting. Toen kwam ik nog bijna in tijdnood voor mijn huiswerkopgave architectuurfotografie, maar ook dat is gelukt.
Weer een stapje.

Vandaag waren het weer kinderen met een 'flauwe grap' die het nieuws haalden. Waren het vorige week kinderen in Weesp die als 'grap' een bedreiging richting kinderopvangcentrum stuurden, vandaag was in het nieuws dat een stel kinderen voor de rechter komt omdat ze Geert Wilders met de dood hadden bedreigd.
Tsja, wat moet je er mee. Toen ik afgelopen week een moeder van een kind uit Weesp haar verhaal hoorde vertellen, waarbij duidelijk werd gemaakt dat de kinderen lang vast zitten en als volwassen worden behandeld, dacht ik: wel het is een misplaatste grap van kinderen, laat ze een week bushokjes schoonmaken en dan is het over. In dat programma was ook Henk VVD Kamp aanwezig, die het terecht vond dat die kinderen zwaar werden gestraft. De ontwrichting van de gemeenschap liet hij zwaar tellen. Of die ontwrichting de schuld van de kinderen was, of was te wijten aan een paniekreactie van de burgemeester van Weesp, daar ben ik niet uit, maar ik neig naar de paniekreactie. Dus blijf ik bij de gedachte dat een flink pak slaag in de vorm van een vervelende taakstraf voldoende is.
Die gasten die Geert Wilders met de dood hebben bedreigd op zijn site, vind ik toch een ander verhaal. In een opwelling een telefoontje plegen is er één, er voor gaan zitten en een bedreiging uitwerken heeft wat minder spontaniteit in zich, daar is wat langer over nagedacht. Het blijven weliswaar kinderen, die (hopelijk) nog ver van echt gewelddadige actie weg zijn, maar het gemak waarmee iedereen maar wordt dood gewenst door kinderen van allerlei afkomst, gaat mij wat te ver. Ik vind dat dit niet meer past in de categorie ongepaste grap, maar heftig disrespect. Je hoeft ze daarvoor geen celstraf van een jaar te geven, maar een week bushokjes schoonmaken helpt denk ik ook niet echt.
Misschien moeten we die rechtse rakker van een Wilders vragen. Maar ja, als die jongetjes geen Nederlandse ouders hebben, weet ik het antwoord al.

Brussel wil de telefoonbouwers verplichten om een universele oplaadstekker te gebruiken. Nu heeft elke telefoonbouwer voor elk type telefoon een eigen stekkertje en dat mag niet meer. Om het milieu te sparen moeten telefoons dus nu zonder oplaadstekker worden verkocht.
Het zou toch eens tijd worden.
Maar nu ze toch bezig zijn; een uniforme houder voor in de auto zou ook wel handig zijn. Ook de zelfde geheugenkaartjes voor alle telefoons en nu we toch bezig zijn ook de gebruikersinterface moet het zelfde zijn.
Ik heb trouwens de oplossing voor al deze problemen:
Sta alleen maar iPhones toe.

Ik heb het al gehad over wat wijzigingen in mijn communicatievoorzieningen. Mijn huidige InternetPlusBellen abonnement moet er aan geloven.
Of dit gaat lukken was al eerder onderwerp van discussie, KPN heeft op mijn verzoek het InternetPlusBellen abonnement om te zetten in een analoge lijn met belbudget abonnement gereageerd door te vertellen dat er een ISDN lijn gaat worden aangelegd. Mijn pogingen (telefonisch, e-mail en brief) om uit te leggen dat dit niet is wat ik wil, hebben tot op heden nog niet tot een goed resultaat geleid.
Kortom, het is nogal spannend wat er rond het afsluiten van het huidige abonnement gaat gebeuren.
Intussen heb ik me verdiept in een alternatief voor mijn internetverbinding. Er zijn voldoende goedkopere alternatieven voor mijn huidige abonnement, ze bieden voor minder geld een snellere verbinding, maar bevatten vaak ook een 'gratis' telefoonabonnement. Nu geloof ik niet in gratis, dus ben verder gaan zoeken. Ik stootte op een mooie aanbieding: 8Mb verbinding, contract per maand op te zeggen in plaats van een maal per jaar, en geen telefoon. Kosten €20,00 per maand.
Dus dat gaat hem worden.
Alleen wordt dat abonnement geleverd door Het Net, ofwel KPN.
Dus KPN moet mijn huidige InternetPlusBellen (voip) afsluiten en vervangen door een analoog belabonnement. Daarnaast moet HetNet een adsl verbinding gaan aanbieden.

Ik ben niet bang.

Maar als ik in april een poosje niet op dit weblog schrijf, weten jullie nu al vast waar dat aan ligt.

Morgen is mijn vrije dag, dus ik kan stellen dat het weekend is.
Terugkijkend op de afgelopen week kan ik stellen dat het goed is om weer aan het werk te zijn, maar dat het niet allemaal liep als een trein. Het was goed om halve dagen te beginnen en zeker de eerste dagen had ik daar redelijk mijn handen aan vol. Eigenlijk heb ik vandaag voor het eerste het gevoel gehad weer aan het werk te zijn geweest. Maar ik was dan ook blij om vanmiddag even op de bank te kunnen uitzakken en te kunnen zeggen dat het weekend is.
Volgende week is dan een week van vijf halve dagen, de week daarop is weer een week met vier dagen, waarbij ik naar hele dagen toe kan werken.
Kortom, op dat terrein begint alles weer een beetje in een 'normaal' ritme te komen.

Daarnaast merk ik dat ik pas nu toe begin te komen aan het realiseren wat de betekenis is van het overlijden van Yvonne. Langzaamaan begin ik uit een soort roes te komen, die bepaalde gevoelens als een cocon heeft omsloten.
Ik heb bijvoorbeeld vorige week wat reisfolders opgehaald om eens te kijken naar reizen naar Scandinavie en IJsland. Die folders liggen nog steeds op de bank. Het alleen op reis gaan is niet zo'n probleem, die plannen had ik al langer. Maar het niet met Yvonne kunnen praten over de mogelijkheden is het probleem. Daarmee besef je heel hard, dat zij er niet meer is om mee te praten en te bladeren en te kiezen. Ik moet dat dus nu alleen doen.
Ik ben dus alleen.
En dat is behoorlijk klote.
Ik zal nog wel wat tijd nodig hebben om daar aan te wennen. Ik realiseer me dat - het zou raar zijn als dat niet zo is - maar het is wel behoorlijk waardeloos.

Vandaag ben ik vanuit het werk richting Adam vertrokken. Daar woont Nancy, een foto-vriendin van mij, die ik al een tijd niet had gezien. En je weet dat ik geen kans laat lopen om een middag (en een avond) over fotograferen te praten.
We zijn eerst een paar uurtjes door Artis aan het wandelen gegaan. De regen hield op toen ik de auto parkeerde....
Een serie foto's gemaakt, Nancy heeft omdat haar camera in reparatie was, een camera van mij geleend en is nu aan het sparen voor een 100-400 objectief. (hi)
Daarna heerlijk rotti gegeten en dus over fotografie zitten beppen.
Ik heb afgesproken een keer een met haar mee te kijken als zij weer een model in haar studio heeft, daar kan ik veel van leren.
Al met al een vermoeiende maar fijne dag.

De dag van gisteren heeft er toch meer ingehakt dan ik had gedacht. Het was maar een halve dag, maar het was wel een halve dag, als je begrijpt wat ik bedoel.
Vannacht heb ik behoorlijk onrustig geslapen. Vanmorgen had ik best moeite om weer aan het werk te gaan, maar ik wilde daar nu niet aan toegeven.
Dus ook vandaag weer een halve dag, weer veel praten maar ook weer wat klusjes oppakken.
Het doet me goed, maar het valt me ook zwaar. Heb behoorlijke hoofdpijn.
En dan ga je aan de hobby: foto's uitzoeken voor de fotocursus volgende week. Alleen af en toe kom je dan een foto van Yvonne tegen en dan haak ik weer af.
Ga nu maar even rustig voor de buis hangen en dan hopelijk lekker slapen.

Ik was vanmorgen rond een uur of negen op het werk. Van hard werken komt zo'n eerste dag echter weinig, er zijn nog veel mensen aan wie het verhaal moet worden verteld.
Tussendoor heb ik eigenlijk alleen tijd gehad wat achterstallige e-mail weg te werken en een inhaalslagje op intranetnieuws te plegen.
Het was zo half twee.
Vanmiddag heb ik even nieuwe banden onder de BMW laten zetten, opdat hij woensdag gewoon door de keuring komt.
Daarna had ik net tijd een bak soep te eten en naar mijn fotocursus te vertrekken.
Architectuurfotografie: alles waar een rechte lijn op staat valt hieronder, dus dat wordt nog wel discussie. Leuke groep; ik heb er zin an.

Morgen begint weer een werkweek. Dat zal wel wennen zijn, want ik ben inmiddels al twee maanden thuis. Het is goed om het werk weer op te pakken, voor mijn gevoel moet ik niet langer hele dagen thuis zitten. De muren beginnen een beetje op me af te komen.
Dus vandaag de laatste wassen gedraaid en een grote pan soep gemaakt; Niek en Peter kwamen helpen om die pan weer wat leger te maken.
Verder heb ik vanochtend een aantal mooie foto's gemaakt aan het Noorzeestrand bij Ouddorp. Ook daar heb ik weer plezier in, dus dat zal me wel verder op weg helpen.
De foto's vind je via mijn fotoblog.
Nu vroeg naar bed, want morgen moet ik er op tijd uit.

Maandag ga ik weer aan het werk.
Maandagavond begint mijn nieuwe fotocursus.
Twee zaken die mij er bij helpen weer in een 'normaal' ritme te gaan komen. Aan de ene kant lastig, aan de andere kant noodzakelijk.
Ik voel me er toch in de basis goed bij dit weer te gaan doen.

Vandaag stond dus in het teken van het huishouden: wasjes draaien, boodschappen doen, stofzuigen etc.
Vanavond heb ik lekker bij Niek en Peter aan de kaasfondue en amaretto gezeten. Niek heeft me thuis gebracht en komt morgen de auto brengen. In ruil daarvoor zet ik ze een lekkere pan zelfgemaakte tomatensoep voor.

Gisteravond en vannacht toch wel heel erg bezig geweest met de grafsteen voor Yvonne die vandaag moest worden uitgezocht. Ik heb besloten om niet langs verschillende steenhouwers te gaan, als ik iets moois zie, dan hou ik het daar bij.
Het uitgangspunt was helder, toen wij samen op Crooswijk liepen vorig jaar hebben we het ook al over een mogelijke steen gehad. Daarnaast speelt eenvoudig een grote rol.
Ik heb vanmorgen een mooie steen kunnen uitzoeken. Gelukkig kan die steen ook op een redelijke termijn worden geplaatst (soms hoor je over een half jaar of langer), over een maand of drie wordt hij geplaatst.
Het was weer emotioneel, maar ik heb er een goed gevoel bij. Yvonne heeft dan een mooi plekje.

De afgelopen weken zijn weken geweest, waarin er veel moest worden geregeld, de begrafenis, administratie, rekeningen, abonnementen enz. Vandaag heb ik een afspraak gemaakt om te kijken naar een grafsteen voor op het graf van Yvonne. Dat zal wel lastig en emotioneel worden, maar het is wel noodzakelijk. Toen ik eergisteren bij het graf was, lagen er nog wat bloemen, maar als dat opgeruimd is, is het een kaal plekje, dat nog niet af is. Ik hoop dat dat niet te lang zo blijft.
Eerst morgen maar een keuze maken en beslissing nemen.

Omdat ik toch thuis was en omdat ik na het stofzuigen even op de bank ging zitten, heb ik de TV maar eens aangezet om naar het Irak debat te kijken. Eigenlijk een beetje tegen beter weten in, maar ja, je weet nooit.
Na twee uur te hebben gekeken naar gedraai en gezwalk heb ik de moed opgegeven.

Trouwens ik had een afspraak om me door Niek onder handen te laten nemen. En dat was lekker. Terwijl ze me een beurt gaf viel ik bijna in slaap.
Er is niets lekkerder dan een goede massage, zeker als de boel een beetje vast zit.

Een beetje loom ben ik thuis gekomen. Wasje gedraaid en toch maar even naar het Irak debat gekeken. Na zeven uur niets veranderd.
Nee, dan vroeger (sprak opa). Toen Den Uyl, Wiegel, van Acht, Bakker met elkaar spraken. Toen viel je niet in slaap, toen was het nog niet geregisseerd door wat de kijker wilt zien, maar ging het nog over echte politieke standpunten en uitgangspunten.
Jammer dat ze zich nu te veel zorgen maken over hoe het op de TV overkomt en of ze doen wat ze geleerd hebben van hun mental- en mediacoaches.
Jammer, maar ach het gaat maar over de oorlog in Irak.........

Het was vanochtend vreemd wakker worden. Geen Nadir die moest worden uitgelaten. Raar om niet 's morgens eerst naar buiten te moeten.

Vanmiddag ben ik naar Rotterdam geweest. Eerst nog maar een statief gekocht voor wat achtergrond doeken. Daarna naar Crooswijk geweest. Yvonne moest toch weten dat er ook voor Nadir een wolkje moet worden gereserveerd.
Daarna ben ik naar kantoor geweest. Eerst een gesprek met de bedrijfsarts gehad en daarna thee gedronken op de afdeling. Iedereen aan tafel, dat gaf een goed gevoel.
Volgende week ga ik weer rustig aan aan het werk. Eerst maar voor halve dagen, en dan op bouwen.
Goed om weer ritme op te gaan doen.
Bij thuiskomst weer die rare ervaring, geen hond die op je staat te wachten.....

Het ging al een poosje niet zo goed met Nadir. Hij was al bijna 12 jaar oud, dus kwaaltjes zijn te verwachten.
Eerst dacht ik dat hij lusteloos was omdat ook hij Yvonne mistte, immers zij was altijd bij hem thuis de laatste jaren. Maar het ging allemaal maar niet beter.
Vanmorgen ben ik met hem naar de dierenarts gegaan en werd een zwaar vermoeden van een groot tumor in de buikholte uitgesproken. Vanmiddag ben ik terug gegaan en is dat vermoeden bevestigd. We hebben besloten niet met hem te gaan sollen; de dierenarts heeft hem laten inslapen.

Ambtenaren houden van formulieren. Ook zorginstellingen en rolstoelverstrekkers weten wat van formulieren en bonnen. Maar er is nog een categorie: Verzekeringsbedrijven.
Yvonne had een lijfrente polis lopen, die nu gaat uitbetalen. Je zou denken dat dan een briefje voldoende is.
Nee dus.
Gisteren viel er een pak post binnen met een formuliertje dat ik moest invullen. Een blad of twaalf aan vragen over wat ik weet van verzekeringen, risico's en zekerheden, hoe dat zat met kredieten, pensioenregelingen, hypotheken ontslag en ziekte. Je hele doopceel moet worden gelicht. Terwijl het gaat om de uitbetaling van een verzekering en niet het afsluiten. Want daar had ik al ervaring mee, een verzekering afsluiten kan tegenwoordig alleen nog als alle risico valt uit te sluiten.
Maar goed, je vult de bladen in, plakt anderhalve euro aan postzegels en nu maar afwachten of het voldoende is.
Verder ben ik vandaag bij Jack en Suzanne geweest, waar een soort van mini reünie was van oud verkeerslichtencollega's. Dat was best leuk om weer met die groep bij elkaar te zitten. Gelukkig hebben we allemaal het plassen bier drinken tijdens die bijeenkomsten achter ons gelaten en hebben als beschaafde dames en heren thee, koffie, wijn, spa blauw of een colaatje zitten drinken (na een enkel biertje).
We worden oud.