Morgen is mijn vrije dag, dus ik kan stellen dat het weekend is.
Terugkijkend op de afgelopen week kan ik stellen dat het goed is om weer aan het werk te zijn, maar dat het niet allemaal liep als een trein. Het was goed om halve dagen te beginnen en zeker de eerste dagen had ik daar redelijk mijn handen aan vol. Eigenlijk heb ik vandaag voor het eerste het gevoel gehad weer aan het werk te zijn geweest. Maar ik was dan ook blij om vanmiddag even op de bank te kunnen uitzakken en te kunnen zeggen dat het weekend is.
Volgende week is dan een week van vijf halve dagen, de week daarop is weer een week met vier dagen, waarbij ik naar hele dagen toe kan werken.
Kortom, op dat terrein begint alles weer een beetje in een 'normaal' ritme te komen.
Daarnaast merk ik dat ik pas nu toe begin te komen aan het realiseren wat de betekenis is van het overlijden van Yvonne. Langzaamaan begin ik uit een soort roes te komen, die bepaalde gevoelens als een cocon heeft omsloten.
Ik heb bijvoorbeeld vorige week wat reisfolders opgehaald om eens te kijken naar reizen naar Scandinavie en IJsland. Die folders liggen nog steeds op de bank. Het alleen op reis gaan is niet zo'n probleem, die plannen had ik al langer. Maar het niet met Yvonne kunnen praten over de mogelijkheden is het probleem. Daarmee besef je heel hard, dat zij er niet meer is om mee te praten en te bladeren en te kiezen. Ik moet dat dus nu alleen doen.
Ik ben dus alleen.
En dat is behoorlijk klote.
Ik zal nog wel wat tijd nodig hebben om daar aan te wennen. Ik realiseer me dat - het zou raar zijn als dat niet zo is - maar het is wel behoorlijk waardeloos.
Laat een reactie achter