Een traan en een lach

Vandaag tussen de middag ben ik met Suzanne naar Crooswijk gegaan om even dicht bij Yvonne te zijn. We hebben wat hyacinten op het nu kale graf geplaatst.
Het geeft een enorm dubbel gevoel aan dat graf te staan. Het is de plek waar Yvonne is begraven, waar we afscheid van haar hebben genomen. Maar als ik aan de rand van de graf zit, geeft het me een gevoel dat ik haar heel dicht bij me heb, net alsof ik nog even met haar kan praten. Dat geeft me een beetje troost bij het grote verdriet.
Ook voor Suzanne was het niet gemakkelijk merkte ik, maar daar zijn we vriendjes voor, we vangen elkaar op. En dat is weer erg mooi.
Op de weg terug hebben we mooie herinneringen opgehaald, herinneringen van vrolijke momenten, en die zijn er zat geweest.