Insulinelende

De dag begon niet echt geweldig; eerst liet ik een kopje op de grond kletteren. Dus dat was scherven ruimen. Nu had dat een leermoment moeten zijn: geen breekbare dingen op de grond laten vallen. Maar even later liet ik mijn laatste buisje insuline op de grond kletteren. En dat buisje deed waarvoor het was gemaakt: uit elkaar spatten. Normaal is dit vervelend, je moet weer glasscherven ruimen. In dit geval was er een bijkomend probleem: ik was door mijn voorraad insuline heen. Ik had tijdig besteld en aan Niek gevraagd of ze donderdag even bij de apotheek langs wilde gaan. Geen probleem, had Niek gezegd, we eten vanavond toch samen (vriendje Peter is een weekje in Spanje), dan neem ik het gelijk mee. Maar 's avonds vertelde Niek dat ze door allerlei drukte was vergeten de insuline op te halen. Ik had nog voldoende, dus geen probleem. Niek zou vrijdag de insuline dan ophalen.
Vrijdagmiddag kreeg ik een telefoontje van Niek: ze was weer vergeten de insuline op te halen (vriendje Peter is een weekje in Spanje, maar Niek mist hem echt niet hoor). Weer had ik gezegd dat ik genoeg insuline had om het te redden tot maandagavond.
Dat was dus met de val van mijn laatste buisje vanmorgen niet meer het geval.
Ik ga dus vandaag calorieën tellend de dag door. Dat ging overigens makkelijk, lekker in de zon in de tuin gezeten, geen biertje en geen chips maar met een flesje water, toch goed toeven.
Vanavond rustig aan gedaan met eten (kan geen kwaad voor de lijn) en morgen eerst zelf maar naar de apotheek (want Niek haar vriendje, die een weekje in Spanje zit, wordt echt niet gemist...)