Wanneer komt ze terug?

Els vroeg me toen ik haar eerder deze week aan de telefoon had: Denk je nu niet steeds dat het wel lang genoeg heeft geduurd en dat ze maar weer terug moet komen? Ik geloof dat ik dat nog elke dag denk, zo vaak gebeurt het dat ik iets doe of zie en dan nog even wacht op een reactie van Yvonne. Het realiseren dat die reactie niet meer komt, doet zo'n verdomde pijn, maakt dat ik me leeg voel. Ik heb gelukkig vrienden om me heen die me helpen, naar me luisteren, met me mee huilen, herinneringen ophalen. Maar die lange weekends zo alleen (en ik hoef niet alleen te zijn, maar ik leg dat mezelf op) vallen nog niet mee.
Ik zit er nu even doorheen en ga maar vroeg naar bed.