Vandaag had ik Klaaske en Herman op bezoek. Ook nu zijn we gedrieën eerst naar Crooswijk gegaan om even dicht bij Yvonne te zijn. Eergisteren werd mij door een vriendin nog gevraagd of ik dat niet heel moeilijk was, wat er dan in me om gaat. Nu het is nog steeds intens verdriet, maar als ik daar ben ben ik in gedachte heel dicht bij Yvonne en dat geeft weer troost.
Het zal nooit gewoon worden.
De mensen die tot nu toe bij mij waren hadden het zelfde gevoel, die zijn allemaal nog lang niet klaar met het geven van een plekje aan het overlijden van Yvonne.
Maar ja, dit kan ook niet in een paar maanden. De mensen die Yvonne goed hebben gekend hebben allemaal op hun eigen manier een speciale, maar vooral hechte band met haar opgebouwd, die woest verbroken is.
Het voelt heel goed dit gevoel met een aantal goede vrienden te kunnen delen.
De rest van de middag hebben we lekker in de tuin doorgebracht, een glaasje en een hapje, lachen en soms een beetje snotteren.
Het is goed, maar het wordt nooit gewoon.
En dat is ook goed.
Laat een reactie achter