87

Vandaag is mijn moeder 87 jaar oud geworden. Een respectabele leeftijd, maar ze is wel een hele oude vrouw aan het worden; een vrouw die zich nog maar nauwelijks bewust is van wat er zich in haar omgeving afspeelt.
Het kan raar lopen, aan de ene kant praat je met mensen van 36 die de dood in de ogen zien, maar nog zo graag een lang leven willen leiden. Aan de andere kant oude mensen, hun dagen gevuld met pijn en ongemak, zich niet meer bewust van het leven, sterker nog moe van het leven. Ik weet niet precies waar mijn moeder zich in dat spectrum bevindt, maar dat ze dichter bij de tweede categorie dan de eerste zit is mij wel duidelijk.
Maar goed, er is geen keuze. Die was er niet voor Yvonne of Troy, die is er niet voor Hagar en die is er niet voor mijn moeder of de moeder van Esther. Je leeft het leven wat je krijgt en daar heb je het mee te doen.