't Hakt er toch weer in

Toen ik zaterdag bij Nel weg ging, wenste ze me sterkte en kracht voor deze week. Ze doelde daarmee op aanstaande vrijdag, Yvonne's verjaardag. Ik moest daar eerst even over nadenken; wij waren niet zo van de verjaardagen.
Gisteren toen Nel me vertelde dat het met mijn moeder helemaal niet goed ging, vroeg ik of ik wat kon doen, moest ik langskomen? Nou, zei Nel, houdt jij je nu maar even rustig, je hebt net de gebeurtenissen met Yvonne achter de rug. Terwijl ik haar vertelde dat dat wel mee viel, schoot ik weer helemaal vol.
Je wilt zo graag een grote sterke vent zijn, maar ik weet eigenlijk hoe dat moet. Ik heb vannacht weer alle gebeurtenissen van de laatste weken met Yvonne tot in detail meegemaakt. As ik dansmuziek draai, en dat doe ik veel, dat zie ik nu Yvonne weer op haar verjaardagsfeest van vorig jaar dansen.
Soms denk ik dat ik het aardig een plekje weet te geven, maar vaak kom ik er achter dat ik er nog lang niet klaar mee ben. Dat is normaal en helemaal niet erg, het zou erg zijn als ik er wel klaar mee zou zijn.
Maar het is af en toe zo verdomde zwaar.