Geklapt

Vandaag ben ik geklapt. Zo noemen de professionals het uitvoeren van een cardioversie. Dat is dus een gecontroleerde vorm van lepels op de borst en een jakker stroom er door; wel het bed loslaten.
Om 11 uur kwam Niek me ophalen en om half twaalf lag ik op een ziekenhuisbed. De eerste ellende was het inbrengen van een infuusnaald. Eerst de rechterarm, maar zodra de uitverkozen ader de naald in de buurt wist 'vertrok' hij. Toen ik de linkerarm. Zelfde verhaal alleen raakte ze daar volgens mij een bot, want dat was echt niet fijn. De verpleegkundige vroeg - balend als een stekker - of ze het nog een keer mocht proberen. Aangezien ik geen zin had naar huis te gaan zonder behandeling, mocht dat. Het lukte vrij soepel in mijn bovenarm. En daarmee is het spannende van het verhaal achter de rug.
Ik moest wachten op bloeduitslagen, maar die waren goed. De NTI of PDA of INR was 3,4 - wat betekent dat mijn bloed lekker 'dun' was. Nog even was het spannend omdat de hartslag vrij regelmatig leek (maar wel constant rond de 140 bpm) maar ik had een bijzondere hartrimestoornis, dus ik kwam in aanmerking om geklapt te worden.
Daarna kwam er een hulpje van de anesthesist die mij een kap met zuurstof gaf. Bemoedigend sprak hij me toe dat ik daarmee vijf tot tien minuten zonder ademen kon als er iets mis mocht gaan. Vervolgens werd ik in slaap gebracht en baalde daarna dat ik weer wakker werd gemaakt. Eén klap (100 Joules voor de kenners) was genoeg om het ritme te herstelen en mijn hartslag terug te brengen tot 95 bpm.
Drie kwartier later zat ik lekker thuis aan een boterham met pindakaas.
Ik voel me goed, wel een beetje duf van spanning en narcose.
Morgen weer aan de bak.