Archieven van oktober 2009

Vanmorgen heb ik eerst maar even met Apeldoorn gebeld. Ik kreeg een vriendelijke meneer aan de telefoon aan wie ik vertelde dat ik mijn 100-400 objectief op de grond had laten kletteren. Hij leefde erg met me mee, maar ik moest hem wel even uitleggen wat dat was, een objectief. Daarna pakte hij mijn gegevens er bij en vertelde me dat de verzekering ook dit soort van stommiteiten dekte (hij zei het natuurlijk iets diplomatieker). Ik kan het glaswerk bij de reparateur brengen, moet wel even vertellen wat de herstelkosten zijn, maar dan kan hij - mits het objectief totall loss wordt verklaard - gewoon gerepareerd worden.
Als Canon dit op de zelfde wijze doet als mijn 17-85 heb ik over een paar weken een nieuw objectief.....
De rest van de dag stond in het teken van boodschappen, bakje bij Ineke en op verjaarsvisitie bij Jannie.
Morgen een dagje rustig aan.

De titel klopt hoor, ik heb niet in het stop gebeten, maar in een stof.
Plastic.
Niet echt lekker, maar mijn gebit was aan een onderhoudsbeurt toe. Ik heb een gebit dat ik bij een (soort van) tandarts kan achterlaten en dan rustig een bak koffie kan gaan drinken. Ondertussen werd mijn gebit gerepareerd (er was een stukje af) en weer passend gemaakt. En daartoe moet je in een hap plastic bijten.
Geef mij maar een dropje.
Vanmiddag ben ik naar Amsterdam geweest. Ik heb bij die grolsch kurk gewoon even mijn ogen dicht gehouden, verder ging het wel. Heb met mijn zoomfotovriendin Nancy een bezoekje gebracht aan Artis. Lekker weer was het, dus we hebben wel genoten. Tot het moment dat ik mijn 100-400 op de grond liet stuiteren. Dat was dus even minder lol.
Morgen maar eens kijken of de verzekering dit dekt. Volgende week naar de reparateur brengen. Als het dan net zo gaat als met mijn 17-85, die ik ter reparatie had aangeboden, ben ik blij. Die 17-85 heb ik vandaag opgehaald, ik moest 85 euro afrekenen, maar kreeg daarvoor wel een nieuwe vervangende lens mee.
En das mooi.

Snotterend, hoestend en pijn in de keel hielden me vandaag nog maar een dagje thuis, het had geen zin mijn collega's verkouden te hoesten.
Op zo'n dag heb je wat tijd voor achterstallig onderhoud, er moest een digitale tv box worden aangesloten. Dat ging redelijk vlot, alleen ik had geen geluid. UPC gebeld, en weer een vriendelijke meneer aan de telefoon. Had zo mijn gegevens er bij er vertelde dat het nog wel eens wilde helpen de scart kabel om te draaien, anders moest er maar een monteur komen.
Scart kabel omdraaien hielp. Dus zat ik even later in een kook programma. Ik kijk graag naar kookprogramma's, vooral op BBC. Maar hier in de RTL variant was het toch te erg. Een groep mensen moest onder leiding van een bekende kok voor een andere groep mensen koken. Ze kregen dan beoordelingen van die kritische jurie. Eén van de opmerkingen bij het voorgerecht met zalm was: niet zo lekker, het smaakt te veel naar zalm.
Ik heb de tv maar rap uitgezet.

Het begon al goed, ik was snotverkouden en daarmee nogal kortademig. Ik was dus rond een uur of drie vannacht wakker en heb niet meer geslapen. Ik heb me - mede omdat ik vanmiddag voor controle naar het ziekenhuis moest - maar afgemeld voor vandaag.
Vanmorgen heb ik nog een paar uurtjes kunnen dommelen, tussen de piepjes van smsjes en e-mails door; bedankt makkers.
Vanmiddag bij de cardioloog werd gemeten wat ik al een poos wist, mijn hartslag blijft hoog. Medicijnen die dit kunnen verhelpen veroorzaken een forse toename van mijn psoriasis, dus dat is nog geen optie. Operatief de boel verhelpen is ook geen optie, dus er moet toch maar overlegd worden met andere artsen om te kijken wat ze kunnen doen. Voor de benauwdheid heb ik plaspillen gekregen, dus vannacht slaap ik hopelijk (tussen de plaspauzes door).
Vanavond heb ik lekker met Niek en Peter een stukje appeltaart gegeten.
En daarmee is een rare verjaardag weer voorbij, raar niet in de laatste plaats omdat Yvonne er niet bij was om vals te zingen, een bos rozen te laten bezorgen, lekker met me te knuffelen en een borrel te drinken.

Morgen ben ik jarig.
Ik heb nooit zo veel met mijn verjaardag gehad, de tijd dat ik dat met een groot feest vierde, ligt ver achter me. Zo ook de tijd dat ik 's nachts wakker lag in verwachting van mooie cadeautjes.
Nee, mijn verjaardag vierde we met vals gezang als we 's morgens wakker werden. Het cadeautje had ik al lang binnen, dus geen ritueel. Vaak trok ik 's avonds de stekker uit de telefoon, zodat we lekker met zijn tweetjes waren, andere keren gingen we uit eten en een enkele keer 'duldde' ik verjaarsvisite.

Morgen ben ik jarig. Ik ben alleen, dus hoef met geen 'verplichting' rekening te houden. Een cadeautje heb ik al gekocht, dus ook dat vormt geen probleem.
Alleen wie gaat er morgen vals voor me zingen en met wie moet ik 's avonds de gordijnen dicht trekken en de telefoon uitschakelen.
't Zal wel vreselijk raar zijn.
Gelukkig komen Niek en Peter morgenavond even de gordijnen dichttrekken en heeft Esther belooft te zingen. De telefoon zal ik er zelf wel uittrekken.

Maar ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik het over moet hebben.
Zal ik het verhaal van Ineke en de vijver vertellen? Nee, maar niet zo zonder de foto's.
Zal ik het over Esther hebben, die ineens niet meer met me wil meerijden na de fotocursus en me zelf in de koffie pauze ontloopt (of kwam dit omdat zij iets anders te doen had).
Nee ook maar niet.

Het komt allemaal omdat ik toch wat krom in mijn vel zit. Ik ben natuurlijk nog erg bezig met wat er met Yvonne allemaal is gebeurd. Je denkt dan terug aan wat er vorig jaar rond deze tijd gebeurde. In beginsel waren dat toch ook herinneringen aan mooie dingen die we nog samen hebben gedaan. Maar zo langzaam aan kom je toch, denkend aan wat er een jaar geleden gebeurde, aan de periode waarin Yvonne erg erg ziek begon te worden en we echt serieus gingen voorbereiden op het einde van haar leven. Het begin van een zeer intense periode met een droevig einde. Maar ook een intense periode waarin onze kameraadschap ons er doorheen hielp, en daar blijf ik de rest van mijn leven op teren.
Het zal er de komende tijd wel niet makkelijker op worden. Maar gelukkig heb ik - al zo vaak gezegd - een stel mooie mensen om me heen, die mij helpen met luisteren, schouders om uit te huilen, mooie verhalen over vijvers en SMSjes over balen dat we elkaar zijn misgelopen.
En dan ben ik toch een rijk mens.

Op de achtergrond blaast Chet Baker My Funny Valentine.

Het is weer wintertijd; de klok is een uur vooruit of terug gegaan. In ieder geval in een richting waarmee mijn biologische klok het helemaal niet eens is.
Kunnen ze die zomer- en wintertijd niet alleen voor boeren laten gelden (daar is het toch voor in het leven geroepen). Ik heb er elke keer weer een week last van voordat ik gelijk loop, loop me elke keer te pletter te zoeken naar handleiding voor de diverse klokken die gelijk gezet moeten worden en over een week is het toch weer vroeg donker (of laat licht).
't Zal nooit wennen.

Vanmorgen een beetje uitgeslapen, boodschappen gedaan en toen een paar bakken koffie gedronken bij Niek en Peter. Die vroegen nog naar mijn verjaardag, maar die vier ik dus niet (net als overigens de afgelopen tien jaar).
Overigens vier ik hem wel een beetje, soms, want anders krijg ik geen cadeautje. Daarnaast zitten er toch een paar tradities aan vast, waaronder het eten met Ineke (na een maand of acht).
Vandaag was ik door Jack en Suzanne uitgenodigd om, ter ere van mijn verjaardag, uit eten te gaan. Wel als er gegeten moet worden dan vier ik dus mee. Suzanne zat gelukkig net tussen twee kuren in en kon dus volop meegenieten. Wel was er een erg dubbel gevoel; ook vorig jaar hebben Jack en Suzanne ons uitgenodigd om ter ere van mijn verjaardag te eten. Dat was toen de laatste keer dat we uit eten zijn geweest (als ik onze korte trip naar Co en Nelleke niet onder 'uit eten' schaar). We hebben het veel over Yvonne gehad, mooie herinneringen opgehaald. Het was een goeie avond met goeie vrienden.
De volgende keer eten we in Solo, in april als Suzanne klaar is met kuren. Dus Ineke, dan krijg je die SMS wel. En we hebben afgesproken om volgend jaar naar New York te gaan.
Het was dus naast een goeie avond ook een avond vol goede plannen.

Ik ging gisteren na een goede maaltijd vol verwachting over een lekkere nacht doorslapen naar bed.
Dat pakte echter anders uit. Ik kon de slaap niet vatten en begon me steeds minder prettig te voelen. Op een zeker moment ben ik maar uit bed gegaan om mijn bloedsuiker te testen. Die was laag, maar niet te laag.
Het was maar goed dat ik beneden was, want een tien minuten later had ik een bloedneus en een stelsel van ingewanden dat via alle mogelijke uitgangen voedsel het lijf uit begon te werken.
Ik heb vandaag even bij Ineke gecontroleerd, maar die had - en ook Leon - heerlijk geslapen en nergens last van anders dan van een korte nachtrust.
Het zal wel een korte heftige griepaanval geweest, van de zooi die ze van de week in mijn arm hebben gespoten.
Vanmorgen ging het wel weer wat beter, maar ik met nog wel een beetje gammel. Morgen zal het wel weer gaan.

Ineke en Leon hadden me al enige tijd geleden uitgenodigd om een keer uit eten te gaan. Dit viel nu samen met een traditie die ik met Ineke heb om lang na mijn verjaardag (dus niet kort voor mijn verjaardag) een keer uit eten te gaan.
Vandaag hebben we gegeten in Yvi in Rotterdam. De chefkok heeft het vak van moleculair koken onder andere geleerd als souschef in de Fat Duck, een van 's werelds beste restaurants. De menukaart werd overigens ook in eetbare vorm op tafel gezet....
We hebben een zevengangenmenu verorberd, waarbij de vele amuses niet zijn meegeteld, zeven lekkere kleine hapjes, welke op bijzondere wijze zijn klaargemaakt (met af en toe een te hoog ti ta tovenaar gehalte). Ineke heette later op de avond Bob, dus Leon en ik hebben ons de wijn goed laten smaken.
Een prima avond met verhalen van Ineke, die mij voorlopig weer reserve materiaal bieden voor als ik zelf geen onderwerp weet te verzinnen.
Bedankt lui, ik heb genoten.

Wat is dit?

Zie je dat niet, het is een muis.
Apple heeft zich weer eens overtroffen (ja, ik weet het, ik ben bevooroordeeld) met een nieuw stukje techniek,
de muis waar geen knoppen (en Esther, ook geen klein bolletje) op zit,
de muis die je kunt aaien om te scrollen
de muis die voelt waar je klikt om linker of rechter muisklik uit te voeren

Mooi he, dat zo iets simpels als een muis zoveel mooier gemaakt kan worden.
Ik wil er best één hebben en dan het liefst gekoppeld aan de nieuwe 27" iMac.

Enige tijd geleden schreef ik al over mijn dongelavontuur (KPN sluit je aan (455)). Ik heb toen meneer Jansen een e-mail gestuurd met daarin onder andere de volgende zin:
Ik ben het zat. Spendeer mijns inziens veel te veel uren achter zinloze centrales.
Ik heb nu een internet abonnement aangevraagd bij UPC. Dat zal binnen twee weken werken. Als u de omzetting van mijn ISDN naar analoog in de week van 26 oktober (of later) zou kunnen inplannen, dat heb ik geen internet problemen. U hoeft geen verdere actie rond mijn internet aansluiting te treffen, anders dan deze per 1 november te beëindigen.

Gisteren dacht ik dat het goed zou zijn meneer Janssen eens te bellen of hij al een planning had. Meneer Janssen was niet op zijn plek, maar een dame die de telefoon op nam zou hem terug laten bellen. En dat deed hij binnen een half uur. (Meneer Janssen hoort niet bij de KPN te werken, alhoewel...)
Ik vroeg hem of er een planning was voor de omzetting van mijn ISDN. Nou, zij hij, ik heb van u een mailtje ontvangen waarin u de hele zaak af blaast en gaat overstappen naar UPC. Als je nu het citaat uit mijn e-mail leest, zou je toch zeggen dat het duidelijk is, geen internet, wel omzetting ISDN (Meneer Janssen wordt besmet door het KPN virus).
Ik heb met meneer Janssen afgesproken dat hij nu zo snel mogelijk de omzetting in gang zal zetten.

En dan moet het internet abonnement nog worden gestopt.......

Ik zit nog een beetje na te trillen van een bijna Hypo en heb niet zoveel te vertellen.
Wel kreeg ik vandaag van Rianne een leuk filmpje, dus daar hou ik het nu maar bij; ogen dicht en luisteren is nog beter dan kijken:

Ik geloof niet dat de reset van het hart geheel geholpen heeft, het kloppen gaat met de regelmaat van een klok nog steeds in een te hoog tempo. Dat is knap vervelend, want sporten is er dus nog niet bij. En dat merk ik wel, ik ben een 'stukje' zwaarder geworden.
Het gemis aan sport probeer ik wat te compenseren door op kantoor meer gebruik te maken van de trap, en ook hier in het dorp wat eer te lopen.
Dus - gewapend met het nieuwe speeltje heb ik vanmiddag een rondje Oude Tonge gedaan. En al kijkend kom je dan toch hartstikke leuke plekjes tegen. Je hoeft maar te kijken.
Maar toch hoop ik dat volgende week bij mijn bezoek aan de cardioloog een werkende oplossing uit de bus komt rollen.
Aan het eind van de middag kwamen Niek en Peter langs. We hebben gezamenlijk gegeten en Peter en ik hebben Jenson Button wereldkampioen zien worden.

Vandaag was ik bij Mediamarkt. Ik wilde een nieuwe externe harde schijf, en mijn UPC netwerk schreeuwde om een draadloze router. Ook ben ik bijna jarig. Ik vier mijn verjaardag nooit, maar dat is altijd pas besloten nadat ik mijn kadootje had gekregen. Dus omdat ik ook dit jaar mijn verjaardag niet wil vieren, moest ik een kadootje krijgen.
Ik loop al lang naar een compacte camera te kijken, die ik altijd in mijn rugzak of diepe zak kan meenemen. Ik heb daarvoor in het verleden al eens een camera gekocht, maar die was zo klein en licht, dat ik er met mijn kolenschoppen geen fatsoenlijke foto mee kon maken.
Vandaag besloot ik een tweede poging, ik was toch bij Mediamarkt en ik was ook nog eens vroeg. Bij de camera's stonden twee jochies een beetje met elkaar te kleppen. Dat ik geïnteresseerd rond liep, ontging ze. Ik heb maar gevraagd of iemand me kon helpen. Verstoord keken ze me aan, lastig hoor een klant.
Maar goed, een van die ventjes vroeg of hij me kon helpen. Ik vertelde hem dat ik op zoek was naar een compacte camera. Die staan daar, hielp hij me wijzend op de schappen. Ik ben maar weg gegaan. Zo'n gast wens je toch toe dat hij tot zijn 75ste moet werken, maar dan in een zwart hok zonder ramen en vooral zonder klanten.

Gisteren ben ik bij Hagar op bezoek geweest. Ze was de dag er voor jarig en het weekend daarvoor was ze naar Valencia geweest. Dat bleek een goede afleiding voor de slechte berichten die ze de afgelopen weken te verwerken heeft gekregen.
Ik ga er steeds met een dubbel gevoel naar toe, ik heb met Yvonne veel dingen meegemaakt die bij Hagar nog in het verschiet liggen. Ik wil daar graag over praten om een beetje steun te bieden, maar kan daar niet over beginnen als Hagar daar niet aan toe is. Hagar weet dat van me en we vinden daar een weg in.
Ik blijf haar bewonderen voor haar enorme inzet om alles uit het leven te halen wat er nog in zit. Ze stopt niet haar kop in het zand, maar weet zich heel goed op de positieve dingen te concentreren. Dat geeft - weet ik uit ervaring - heel veel energie aan haar omgeving en daar profiteert zij ook weer van.
Ik ben vandaag even bij Yvonne geweest en heb haar gevraagd haar aandacht te verdelen over Suus en Hagar.

Op de achtergrond speelt Hans Dulfer Streetfire.

De afgelopen dagen heeft de post het druk gehad. Een brief van KPN waarin, als afgesproken, mijn ISDN is verrekend.
Mooi hoor.
Een brief van KPN met de rekening voor mijn internet abonnement, ik weet wel abonnement ik heb (Yeah) en de prijs viel ook niet tegen, ik moet €0,00 betalen, weet niet of bruintje dat kan trekken hoor.
In het kader van snel handelen is vandaag mijn doe het zelf installatie van UPC bezorgd. Heb ik dus vorige week vrijdagmiddag aangevraagd. (En dat duurde bij Het Net een week of vier tot zes). Spul uit de doos, kabeltjes aansluiten, ding aanzetten en binnen tien minuten had ik een werkend netwerk.
Ik zal maandag meneer Janssen bellen, dat hij mijn ISDN kan omzetten. Eens kijken hoe snel dat gaat.

Maandag lag er bij thuiskomst een briefje in de gang van de Gemeente Oostflakkee. Ik hoefde niet te lezen wat er in stond, want op maandag haal ik altijd bij buurman Piet mijn melkboerbestelling op. Ik word dan gelijk op de hoogte gebracht van het laatste nieuws; als je iets bekend wil maken hier, dan vertel ik het op maandag ochtend aan buurman Piet, die vertelt het maandagmiddag aan de melkboer en dinsdag weet iedereen het.
Piet en vervolgens het briefje vertelde dat deze week onze auto's overdag niet in onze straat geparkeerd mochten worden omdat de bomen in de straat zouden worden gerooid. Ik vind het altijd erg triest als die mooie oude bomen weggehaald gaan worden. En bomen rooien, daar zijn ze goed in op dit eiland.
Wel, ze hebben er geen gras over laten groeien (dat kon niet, want daar waren die bomen te groot voor, duh). Dinsdagavond stond er nog één en vanavond was alles op de stompen na weg. Kennelijk was het al verwerkt ook, want er lag minstens een kilo aan kranten in de gang vanavond.
Ik moest denken aan een uitspraak van Freek de Jonge: Ontbossing voor papierverspilling en daar dan weer een boekje over ....

Vol verbazing hoorde ik het bericht dat de FNV niet met de PVV mag praten. Te bizar voor woorden. Je kunt het eens of oneens zijn met de PVV van Wilders, maar het is een politieke partij en geen criminele organisatie. Het uitsluiten van die partij is koren op de molen en Geert is een slimme molenaar.
Dus of die ABVA KABO nu echt slim bezig is? Ik weet het niet.
Vol (vermeende) kennis zat Pieter Lakeman bij Pauw&Witteman trots te zijn op wat hij had bereikt met betrekking tot de ondergang van de DSB. Of er naast zijn klanten nog andere DSB klanten zijn, die beter af zijn met dit vervroegde faillissement? Ik weet het niet. Wel was zijn optreden eerder op de avond - hier trekken we een fles champagne op open - wel zeer misplaatst en ook een beetje dom.
Maar eerlijk gezegd kan ik me er niet druk over maken. Ik heb nog steeds meer dan genoeg de handen vol aan me zelf.
Maar daar heb ik het later nog wel eens over.

Op de achtergrond speelt an all star lineup performing pink floyd.

Ik ben geen bankier. Ook ben ik geen jurist. Maar als ik net die Lakeman zie gniffelen bij het failliet van de DSB heb ik mijn bedenkingen.
Hij vertegenwoordigd een groep mensen die financieel last hebben van de DSB. Ik zie nog niet hoe die mensen worden geholpen bij een faillissement. Volgens mij zijn de mensen die werken bij de DSB de dupe, de mensen die (veel) geld op een spaarrekening van de DSB hebben zijn de dupe. De mensen die een zeer ongunstige lening hebben en vorige week een regeling leken te hebben, moeten nu maar afwachten of zo'n regeling er komt.
Kortom, een bak ellende, veroorzaakt lijkt het wel door een persoonlijke vendetta.
Zou die Lakeman lekker slapen?

Nadat ik vanmorgen mijn wasmachine aan geslingerd heb en vervolgens mijn huiswerk voor de fotocursus heb gemaakt, ben ik ondanks het niet stralende weer, een rondje fotograferen in de polder gaan maken.
Aan het einde van het rondje ben ik bij Niek en Peter om een bakje gegaan. Ze zijn druk bezig hun nieuwe huis op orde te krijgen. Peter was met zijn favoriete bezigheid bezig, schilderen. Er was wat hout in de grondverf te zetten, dat de binnenkant van het dak onzichtbaar moest maken.
Dat was dus best veel hout.
Ik heb er een stoel bijgezet en Peter moreel ondersteund. Hij moest vijf planken verven en dan hadden WE pauze. Ik heb hem geklokt op 7 minuten per deel, dus elke 35 minuten een bakje. Die komen je, gezien het feit dat er duizend planken geverfd moesten worden, je de strot uit, maar gelukkig was er bier.
Ik ben benieuwd of Papa Thijs ook 7 minuten per plak en vijf planken per pauze hanteert.

Ik rij af en toe gewapend met camera door de polder. Ik kan genieten van de prachtige uitzichten, wolkenluchten en andere landschap gerelateerde zaken.
Gisteren zag ik wel een erg vreemde boom. Heb er maar een foto van gemaakt.
Nu zoeken wat voor boom dat is: Fake plastic Tree?

Vandaag ben ik in een nieuwe fase beland in mijn relatie met KPN.
Ik had afgelopen dinsdag een briefje in de bus dat er een pakketje kon worden afgehaald. Dat was de dongel, vermoedde ik. Dus vandaag ben ik richting postagentschap getogen en heb dat pakketje opgehaald. Inderdaad, de dongel.
Je pakt het ding uit, leest in de doos de in de installatie handleiding dat Apple gebruikers eerst het benodigde programma moeten downloaden van de KPN site. Dat heb ik dus gedaan, een zipfile binnengehaald die na uitpakken bleek een windows installatie programma te zijn. Hij stond echt onder het kopje MAC.
Goed, bij het in de USB poort stoppen van de dongel verscheen er een installatieprogramma voor de MAC. Stond dus echt niet in de handleiding.
Na het installeren en opnieuw opstarten verscheen er een bemoedigend scherm, waarin de dongel werd herkend. Pinkode invoeren en een verbinding opzetten.
Niet dus, verbinding werd onmiddellijk verbroken.
In de handleiding stond dat er op wees dat er mogelijk iets moest worden geactiveerd. Het gratis nummer voor activatie gebeld.
Voer het 10 cijferig nul zes nummer in, als u dit niet heeft moet u dat eerst maar opzoeken, zei zo'n spraakcomputer. Ik ben eigenwijs en hing niet op.
U heeft geen nulzes nummer ingevoerd, sprak de stem, als u het niet weet druk dan op hekje.
Hekje, tikte ik op de telefoon
Volgende computermevrouw. Ik kreeg vier opties, moest de tweede hebben, maar kon pas kiezen nadat zij het verhaal had afgereuteld.
2 dreunde ik op de telefoon.
Al onze medewerkers zijn in gesprek, ratelde de computer mevrouw. Na vijf minuten heb de de hoorn op de telefoon geramd.
Op het internet vond ik een nummer van een helpdesk-internet.
Met het zweet in mijn vingers belde ik het nummer.
Dit nummer kost 10ct per minuut, begon een computerdam te ratelen, daarna de reclame en een bak met opties, zodat de eerste minuut voorbij was zonder dat ik iets kon doen.
Vijf opties verder was ik nog steeds niet in de buurt van een keuze mogelijk die iets te maken had met installatie van een dongel.
Ik heb het opgegeven. Ik heb UPC gebeld. Die leveren volgende week of zo een internet pakket. Ik heb met KPN mijn zakken vol.
Meneer Jansen heb ik een e-mail gestuurd om te vertellen dat hij eind oktober de ISDN kan omzetten naar analoog. In vriendelijke bewoordingen heb ik hem uitgelegd wat hij met de internet verbinding kan doen.

Op de achtergrond speelt Linkin Park.

Ik las net het blog van Hagar. ZIj is een collega van mij, die inmiddels al rui, een jaar wordt behandeld tegen kanker. Een jaar geleden waren de diagnoses slecht en ze was in Nederland al snel uitbehandeld (wat een rotwoord is dat toch). Ze heeft het er niet bij laten zitten en is in België wel behandeld, met in eerste instantie bemoedigende resultaten. Later ging het toch allemaal minder goed. Ze heeft nu ruim 20(!) chemokuren ondergaan, maar die doen hun werk niet goed, de kanker verergerd.
Het is triest zo'n verhaal te moeten lezen. 36 jaar is veel te jong.
Ik hoop dat zij het nog een tijd gaat redden, de tijd zal het leren.
Sterkte Hagar.
Sterkte Marco.

Vandaag was een dag in het thema van fotografie. Vanmorgen liep ik met een groot pak richting kantoor. Ik heb de 'Rotterdam' foto (kijk) meegenomen naar kantoor om hem toe te voegen aan de expositie waar ik een bijdrage aan lever. Ik had een passepartout gemaakt, maar pratend met Flip, collega maar vooral begenadigd tekenaar, hebben we die passepartout laten vervallen. Ik moet toch maar weer een nieuwe (laten) maken.
Wel heb ik ook van deze foto al een afdruk verkocht.
Vanavond thuis heb ik een eerste aanzet gemaakt in de beoordeling van de foto's van de studio sessie van gisteravond. Ik heb het me niet makkelijk gemaakt door een combinatie van flitslicht en kunstlicht te gebruiken, maar ik kom er wel uit.
Straks kijken naar hoe een echte fotograaf aan het werk is; een documentaire over Erwin Olaf.
Smullen.
En op de achtergrond speelt Jean-Michel Jarre zijn Souvenir of China.

Ik ben (vaak) het braafste jongetje van de klas, de licenties voor photoshop, lightroom en office heb ik netjes gekocht, voor mijn plugins heb ik geld over gemaakt en ook nieuwe versies van OSX worden netjes via legale kanalen bekomen.
Ook muziek en DVD's koop ik, ik vind het wel netjes, en daarnaast als ik eens probeer iets via het net illegaal te downloaden, dan krijg ik het niet of het verkeerde.
Overigens is downloaden van muziek in Nederland volgens mij niet verboden.
Maar wat ik de afgelopen weken heb gedaan, dat mag niet, ik mag mijn keurig netjes aangeschafte muziek niet aan jullie laten horen. Daarvoor moet ik aan Buma Stemra gaan betalen. En die storten dat geld dan op de rekening van de betreffende artiest.
Na aftrek van de kosten natuurlijk. Ik geloof dat als ik een cd voor een tientje koop, de zingerd daar een duppie van krijgt over gemaakt.
Kortom, er wordt straks een tonnen verslindend opsporingsapparaat ingericht om een paar euro aan een artiest te kunnen overmaken. Als we nu gewoon de Buma Stemra opheffen en het geld dat daarmee jaarlijks wordt bespaard eens verdelen onder de artiesten?

Ik ben vandaag weer aan het werk gegaan, de routine van lomp in een file staan omdat half Rotterdam is opgebroken. Verergerd door het feit dat op drukke kruispunten verkeerslichten staan, die niet zijn aangepast aan de gewijzigd situatie. Vroeger - sprak opa - was dat wel anders. Toen werden we naar buiten gestuurd om te kijken wat er bij geregeld moest worden. Nu kunnen die gasten alleen maar computerprogramma's schrijven en komen ze kennelijk niet meer achter hun beeldschermen vandaan.

Woensdag wordt het helemaal feest. Het openbaar vervoer gaat plat. In de ochtendspits. Eerst wilde ze een publieksvriendelijke actie doen, maar toen de werkgevers daar niet aan mee wilden werken hebben ze stampvoetend als kleine kinderen die geen lollie kregen besloten om dan de spits maar plat te leggen. Dus iedereen die in wat voor vorm naar zijn werk wil, wordt weer lekker gepest. Alsof ik er wat aan kan doen dat een stel politici de pensioengerechtigde leeftijd wil optrekken naar 67 jaar.
Ik heb me al lang ingesteld op het feit dat ik net te jong ben om van alle mooie maatregelen te profiteren. Die twee jaar zal ik wel redden. En de zware beroepsgroep, die haalt nu de 65 al niet werkend. Maar om daar wat aan te doen, dat is lastig.

Vanmorgen redelijk bij tijds aan de bak gegaan met het huishoudelijke werk. Vanaf één uur had ik Esther en Martin op bezoek. Aan het einde van de middag zijn we gezamenlijk nog even naar Niek en Peter gereden. Daar heb ik de traditie van Dierendag geëerd door een lekker stel hotdogs te verorberen.
Vanaf morgen weer gewoon verhaaltjes. Ik blijf - nieuwe ontdekking - toch zo nu en dan muziek plaatsen, muziek die mij op de een of andere manier raakt.

En op de achtergrond zing Herman Brood zijn verzie van My Way.

Peter is deze week officieel ingeschreven in Oude Tonge. Een aantal vrienden vonden dit de gelegenheid om hem officieel in te wijden. Dus met hebben we met aantal mensen afgesproken om in De Geit - de plaatselijke kroeg - een biertje te doen. Als bijkomstigheid kreeg Peter een lullige hoed op met een sticker er op waaruit viel af te leiden dat hij een nieuwe oude tongenaar is. Dat is op zich al voldoende aanleiding om flink aan het bier te gaan.....

en op de achtergrond zing Radiohead Fade Out.

Vanmiddag ging de telefoon. Dat doet hij wel vaker. De laatste tijd krijg ik dan vaak een fax apparaat aan de lijn. Ik spreek geen fax, maar laat hem zo lang mogelijk gaan, kost het die verrekte faxspammers in ieder geval meer geld.
Maar vanmiddag was het geen fax. Het was meneer Jansen van de KPN. Hij was bezig de omzetting naar analoog te regelen, maar dat kon alleen maar als mijn internet werd afgesloten. Of ik er bezawaar tegen had in de tussenliggende tijd gebruik te maken van een dongel (op kosten van de KPN). Hij kan dan vervolgens de ISDN lijn laten omzetten naar een analoge lijn en vervolgens kan daar weer een internetverbinding op worden aangeboden.
Mooi toch, die meneer Jansen doet wat ie zegt.
Zal ik toch voor het eind van het jaar een analoge aansluiting hebben? Dan heeft het nog geen tien maanden geduurd!
De volgende test: de afrekening (verrekening ISDN met analoog). 't Zal mij benieuwen.

En op de achtergrond zingt De Dijk Lieve Lach.

De rust keert terug in mijn hoofd, het lichaam reageert daar op met minder gesnotter en stabiele bloedsuikerwaarden. Ik ben weer wat actiever, heb lekker een stamppotje zuurkool met worst klaar gemaakt (en opgegeten).
Zoeven heb ik mijn huisarts op bezoek gehad en we hebben een goed gesprek gevoerd. Morgen nog rust, dan een weekend en dan weer aan het werk.

En op de achtergrond zingt Nils Lofgren Shine Silently.