Maar ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik het over moet hebben.
Zal ik het verhaal van Ineke en de vijver vertellen? Nee, maar niet zo zonder de foto's.
Zal ik het over Esther hebben, die ineens niet meer met me wil meerijden na de fotocursus en me zelf in de koffie pauze ontloopt (of kwam dit omdat zij iets anders te doen had).
Nee ook maar niet.
Het komt allemaal omdat ik toch wat krom in mijn vel zit. Ik ben natuurlijk nog erg bezig met wat er met Yvonne allemaal is gebeurd. Je denkt dan terug aan wat er vorig jaar rond deze tijd gebeurde. In beginsel waren dat toch ook herinneringen aan mooie dingen die we nog samen hebben gedaan. Maar zo langzaam aan kom je toch, denkend aan wat er een jaar geleden gebeurde, aan de periode waarin Yvonne erg erg ziek begon te worden en we echt serieus gingen voorbereiden op het einde van haar leven. Het begin van een zeer intense periode met een droevig einde. Maar ook een intense periode waarin onze kameraadschap ons er doorheen hielp, en daar blijf ik de rest van mijn leven op teren.
Het zal er de komende tijd wel niet makkelijker op worden. Maar gelukkig heb ik - al zo vaak gezegd - een stel mooie mensen om me heen, die mij helpen met luisteren, schouders om uit te huilen, mooie verhalen over vijvers en SMSjes over balen dat we elkaar zijn misgelopen.
En dan ben ik toch een rijk mens.
Op de achtergrond blaast Chet Baker My Funny Valentine.
Laat een reactie achter