Ik ben vandaag weer aan het werk gegaan, de routine van lomp in een file staan omdat half Rotterdam is opgebroken. Verergerd door het feit dat op drukke kruispunten verkeerslichten staan, die niet zijn aangepast aan de gewijzigd situatie. Vroeger - sprak opa - was dat wel anders. Toen werden we naar buiten gestuurd om te kijken wat er bij geregeld moest worden. Nu kunnen die gasten alleen maar computerprogramma's schrijven en komen ze kennelijk niet meer achter hun beeldschermen vandaan.
Woensdag wordt het helemaal feest. Het openbaar vervoer gaat plat. In de ochtendspits. Eerst wilde ze een publieksvriendelijke actie doen, maar toen de werkgevers daar niet aan mee wilden werken hebben ze stampvoetend als kleine kinderen die geen lollie kregen besloten om dan de spits maar plat te leggen. Dus iedereen die in wat voor vorm naar zijn werk wil, wordt weer lekker gepest. Alsof ik er wat aan kan doen dat een stel politici de pensioengerechtigde leeftijd wil optrekken naar 67 jaar.
Ik heb me al lang ingesteld op het feit dat ik net te jong ben om van alle mooie maatregelen te profiteren. Die twee jaar zal ik wel redden. En de zware beroepsgroep, die haalt nu de 65 al niet werkend. Maar om daar wat aan te doen, dat is lastig.
Laat een reactie achter