Enquête

Toen ik in 1997 werd behandeld in verband met de ziekte van Hodgkin, heb ik ingestemd met deelname aan een onderzoek. Dat leverde toen al een paar prettige bijkomstigheden als een botboring op en nu viel daar een vervolg op in de brievenbus.
Een dik pak papier vol met vragen over hoe het met me ging, of ik nog ziek ben of gelukkig, of ik nog werk heb en zin in hobby's, kortom over van alles en nog wat.
Bij het invullen blijkt dan toch weer dat 12 jaar niet zo'n lange tijd is. Ik ben niet verstijfd, bang en verdrietig, daarvoor ben ik te goed genezen. Maar ik wist alles van de behandeling nog, terwijl ik nu regelmatig vergeet waar ik mijn auto in de parkeergarage heb gezet.
D'r zitten ook wel wat lastige vragen in, vragen over mijn gemoedstoestand, over mijn relatie. Daar zitten antwoorden in die veel meer door het overlijden van Yvonne ingegeven zijn dan door de nasleep van de Hodgkin. Ik heb toch maar geantwoord vanuit mijn huidige situatie en hoop dan maar dat ze bij het uitlezen van de enquête, niet al te verward raken.
Anders moeten ze me maar bellen.