Overbelicht

Vandaag moest ik naar de oogarts in het ziekenhuis. Hij belde me vorige week op met de vraag of ik weer eens naar mijn ogen wilde laten kijken. Wel ik ben ook niet zo'n beroerde kerel, dus ik vond dat wel goed.
Vandaag dus.
Eerst werd gecontroleerd of mijn ogen het nog deden: leest u de onderste regel maar eens voor: a o i k t s las ik.
Nieuwe kaart met kleinere letters en de vraag de bovenste regel voor te lezen: m u i o plas ik. Ik vertelde hem dat ik ook de onderste regel nog kon lezen. Verbaasd vroeg hij me dat te doen. m a d e i n c h i n a las ik. Hij was blij, want hij moest lachen.
Toen mat hij de oogdruk. Hij spoot wat gele verf in mijn ogen en keek er met een blauwe kijker in. Als laatste moest een collega naar de kegeltjes en staafjes achter in mijn oog kijken. Ze druppelen dan wat vloeistof in je ogen, waardoor ze op maximaal geopend diafragma blijven staan. Alle kegels stonden nog.
Daarna moest ik met zonnebril op en zonneklep naar beneden naar huis rijden.
Alles was overbelicht. Tot een uurtje of vier, toen mijn diafragma zich weer automatisch begon in te stellen.