De messen geslepen

Het was de dag van de strijd.
Het was de dag van het groot dictee der Nederlandse taal, de jaarlijkse schrijfstrijd tussen Nederland en België. Oneerlijk eigenlijk want Nederland strijdt tegen de Vlaamse helft van België. En toch zijn die paar Belgen bijna altijd beter dan de Nederlanders in het schrijven van woorden die ik op mijn blog het liefst vermijd.
Maar al waren de Belgen gemiddeld beter, de eindwinnaar was een Nederlander. Alhoewel, Eindhoven is toch bijna België.
De andere strijd, wel het vriest al twee dagen, dus in het noorden worden ze weer gek. Er moet geschaatst worden, we kunnen de klimaattop in Kopenhagen over de opwarming van de aarde wel even uitstellen. Er moet geschaatst worden dus. De strijd gaat tussen drie dorpen, waar nog nooit iemand van heeft gehoord (behalve de eigen inwoners), die vechten om de eerste 3cm ijs waarop een marathon geschaatst mag worden. Sidderend van de spanning wordt er niet meer geslapen.
Ook de ijsmeesters in Friesland vergeten even de economische crisis en slapen op de vaart.
Ik blijf maar bij mijn lijfspreuk:
Friesland ijsvrij, hak een wak.