Vanmorgen hadden we de laatste afdelingsbijeenkomst van dit jaar. Ons afdelingshoofd sloot deze bijeenkomst af met een persoonlijke noot: mooie gezinsuitbreidingen, huwelijken, maat stond ook even stil bij de zieke Hagar en bij het verlies van de partners van mij en een van mijn collega's.
Dat is mooi.
Dat doet goed in deze tijden van verzakelijking.
Ze sloot af met een prachtig gedicht van Vaclav Havel:
Weg van de hoop
Diep in ons zelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.
Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.
Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.
Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.
Vaclav Havel (1936)
Laat een reactie achter