Schrijven is geen praten

Soms schrijf ik wel eens iets op dit blog met een luchtige humoristische ondertoon. Een verhaaltje dat kritisch lijkt, maar grappig is bedoeld.
Dit zijn verhaaltjes met het risico, dat ze niet overkomen, immers als je het verhaal vertelt kan je aan gezicht en manier van praten altijd meer afleiden, dan wanneer er alleen gelezen kan worden.
Nu zit ik er in het algemeen niet zo mee als mensen mijn humor verkeerd opvatten. Alleen als dat in mijn 'kringetje' gebeurd, dat vind ik dat heel vervelend. Enige tijd geleden heb ik zo'n verhaaltje geschreven, een verhaaltje dat in eerste instantie gefronste wenkbrauwen opleverde bij een goede vriendin. Na laten bezinken, praten met anderen werd de humoristische kant gevat en konden de wenkbrauwen weer ontfronst worden. Geen vuiltje aan de lucht, achteraf.
Maar toch baal ik er van, ik hoor geen vrienden te kwetsen, daar zijn ze me veel te dierbaar voor. Ik zal er beter op letten.