Tijd vliegt

Ik schrijf de afgelopen dagen lekker luchtig over ijspret en winterleed. Ik schrijf dat ook welgemeend, dat zijn zaken die passeren.

Vanavond echter viert dat andere de boventoon, de herinneringen aan de laatste paar dagen samen met Yvonne, het accepteren van het onvermijdelijke toen en de laatste gesprekken met vrienden en vriendinnen, maar vooral het diepe gat dat zou gapen als ze er niet meer zou zijn.
Zeker nu ik daar zo mee bezig bent realiseer ik me dat we het geluk hadden ons te kunnen voorbereiden. Wat is het afgelopen jaar heb gevoeld is groot gemis, maar nooit onmacht, verdriet maar nooit hulpeloosheid, alleen zijn, maar niet eenzaam.
Het is als de dag van gisteren, maar al weer een jaar geleden, de tijd vliegt. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar waar ik (we) Yvonne's aanwezigheid missen; het nieuwe huis en gezinsuitbreiding van Niek en Peter, het constateren van borstkanker en de behandelingen daarop van Suzanne, 25 jarig huwelijksfeest van Cees en Els.
Ik hou het er maar op at ze op haar wolkje ons in de gaten zit te houden, af en toe boos, af en toe verdrietig, maar vaak vrolijk.