Kunstkijk

Eigenlijk is gisteren de Kunstkijk een beetje aan me voorbij gegaan, ik was te laat om op locatie te kijken hoe er werd gereageerd.

Vandaag was ik op tijd. Een mooie dag en eigenlijk doorlopend bezoek. Ik heb veel mooie reacties gekregen op mijn foto's, veel visitekaartjes kwijtgeraakt. Ik ben dus echt wel trots.
Er zat toch ook een andere kant aan al die aandacht.
Ik heb ruim anderhalf jaar geleden een foto van Yvonne gemaakt, geïnspireerd op een foto die Anton Corbijn maakte van Miles Davis. Dit is een foto geworden die heftig kan aankomen, en, zoals ik vandaag heb gemerkt, ook door mensen die Yvonne niet hebben gekend als erg 'heftig' wordt ervaren. Allemaal in een vanuit de foto bekeken positieve zin. Het is ook daarom dat (met name Astrid) mij ertoe heeft overgehaald die foto te laten zien. (Ik heb het al eens eerder over die foto gehad.)
Het is een foto waar ik van kan genieten, maar ook intens verdrietig om ben als ik er naar kijk. De toch positieve reacties van kijkers - wat een kracht gaat er van die vrouw uit - maken dat verdriet maar voor een klein deel goed. Toch ben ik blij dat ik besloten heb die foto te laten zien.

Nu ben ik moe maar voldaan weer thuis, waar ik tijdens het eten koken even moest ingrijpen op een bloedsuikerwaarde van 3.0. Mocht ik tenminste een dropje eten.