Bij een vorige medische controle werd mijn bloeddruk gemeten en iets te hoog bevonden. Dat heb je al gauw met suikerziekte, want dan wordt daar extra scherp op gelet.
Dus om te weten of dit een incident is, of ik te kampen heb met hoge bloeddruk, werd afgesproken dat er een keer een dag gemeten zou worden.
En dat is dus vandaag.
Jippie.
Vanmorgen kreeg ik mijn martelband om en werd de automatische arm afrukker geïnstalleerd. Drie keer per uur blaast het apparaat een band op die dan zo strak zit dat mijn nagels ongeveer spontaan van mijn vingers afspringen. Na elke meting controleer ik of mijn arm nog wel vast zit aan de romp en probeer verwoed mijn vingers weer te bewegen en van bloed te voorzien. En net als dat het geval is, gaat het apparaat voor zijn volgende poging. Voor de rest loop ik een slang op mijn rug steeds op te hijsen en als ik naar het toilet moet voor een grote boodschap, kan ik mijn broek maar een eindje laten zakken, vanwege die korte slang aan het apparaat aan mijn broekriem.
Als ik nu - na het avondeten - even lekker wegdoezel op de bank, gaat er weer zo'n hinderlijk piepje, wordt een luchtpomp aangezwengeld en gaat mijn arm er weer af.
Een lichtpuntje is, dat na elven - slaaptijd - die arm er maar een keer per uur wordt afgerukt. Morgen om zeven uur, mag ik met mijn goede arm het apparaat van de rottende resten van wat eens een sterke arm was verwijderen en inleveren bij de dokter.
Ik wil dat het morgen is.
Die laatste zin heb ik met de vingers van één hand getypt, om daarna mijn afgerukte arm weer op te rapen.
Laat een reactie achter